Lo Specchio Dei Pensieri
Seduta sulla riva di questa mia coscienza
La malinconia far conto dei miei giorni
Comprese le esperienze di questa vita mia
Somiglia ad un gabbiano con le ali aperte lungo l'orizzonte
Abbraccia il cielo che e' sopra di me
che affonda dentro lo scenario di un tramonto
Io che leggevo sempre ali di farfalla dentro gli occhi tuoi
Nutrivo la speranza che la tua pelle fosse solamente mia
Tu invece programmavi un'avventura un'altra storia senza me
E il tuo profumo non mi va piu' via dalle lenzuola
Il mare aperto di un ricordo
Io senza di te fotografia di chi va via e
nello specchio dei pensieri miei ti vedo ma non ti raggiungo mai
Faccio a pezzi la mia rabbia,
prendo a calci questa sabbia
se sapessi amare un'altra ti cancellerei dal tempo
Io senza di te seguo una via di periferia
Il cielo sta piangendo su di noi chissa' se sta bagnando gli occhi tuoi
Io ti cerco come un fiato che si perde contro un vetro
Sulla tela di un pittore che dipinge quello che non c'e'
L'amore ci abbandona e il vortice del tempo non ci avvolge piu'
Sperduti in quella sfera di un mondo capovolto che ci spinge giù
Si perde la speranza di ritrovarti ancora nella vita mia
Forse eri solo la fotografia abbandonata nell'armadio dei ricordi
Io senza di te fotografia di chi va via
il cielo sta piangendo su di noi
Chissà se sta bagnando gli occhi tuoi
Io ti cerco come un fiato che si perde contro un vetro
Sulla tela di un pittore che dipinge quello che non c'e'.
De Spiegel van Mijn Gedachten
Zittend op de oever van mijn geweten
Laat de melancholie de dagen tellen
Begrijp de ervaringen van dit leven van mij
Het lijkt op een meeuw met zijn vleugels wijd langs de horizon
Omarmt de lucht die boven me is
Die wegzakt in het decor van een zonsondergang
Ik die altijd de vleugels van een vlinder in jouw ogen las
Voedde de hoop dat jouw huid alleen van mij zou zijn
Jij daarentegen plande een avontuur, een ander verhaal zonder mij
En jouw geur gaat niet meer weg uit de lakens
De open zee van een herinnering
Ik zonder jou, een foto van degene die weggaat en
In de spiegel van mijn gedachten zie ik je, maar ik bereik je nooit
Ik maak mijn woede in stukken,
Schop deze zand aan flarden
Als ik een ander kon liefhebben, zou ik je uit de tijd wissen
Ik zonder jou volg een weg in de buitenwijken
De lucht huilt om ons, wie weet of het jouw ogen nat maakt
Ik zoek je als een adem die tegen een raam verliest
Op het doek van een schilder die schildert wat er niet is
De liefde laat ons in de steek en de draaikolk van de tijd omarmt ons niet meer
Verdwaald in die bol van een op zijn kop gezet wereld die ons naar beneden duwt
Verlies de hoop om je weer in mijn leven te vinden
Misschien was je alleen de foto die in de kast van herinneringen is achtergelaten
Ik zonder jou, een foto van degene die weggaat
De lucht huilt om ons
Wie weet of het jouw ogen nat maakt
Ik zoek je als een adem die tegen een raam verliest
Op het doek van een schilder die schildert wat er niet is.