Gentle On My Mind
It's knowing that your door is always open
And your path is free to walk
That makes me tend to leave my sleeping bag
Rolled up and stashed behind your couch
And it's knowing I'm not shackled
By forgotten words and bonds
And the ink stains that have dried upon some line
That keeps you in the backroads
By the rivers of my mem'ry
That keeps you ever gentle on my mind
It's not clinging to the rocks and ivy
Planted on their columns now that binds me
Or something that somebody said
Because they thought we fit together walking
It's just knowing that the world will not be cursing
Or forgiving when I walk along some railroad track and find
That you are moving on the backroads
By the rivers of my mem'ry
And for hours you're just gentle on my mind
Though the wheat fields and the clothes lines
And the junkyards and the highways come between us
And some other woman crying to her mother
'Cause she turned and I was gone
I still might run in silence tears of joy might stain my face
And the summer sun might burn me 'til I'm blind
But not to where I cannot see you walkin' on the backroads
By the rivers flowing gentle on my mind
I dip my cup of soup back from the gurglin'
Cracklin' caldron in some train yard
My beard a roughning coal pile and
A dirty hat pulled low across my face
Through cupped hands 'round a tin can
I pretend I hold you to my breast and find
That you're waving from the backroads
By the rivers of my mem'ry
Ever smilin' ever gentle on my mind
Zacht In Mijn Geest
Het is weten dat jouw deur altijd open is
En dat je pad vrij is om te lopen
Dat maakt dat ik mijn slaapzak vaak laat liggen
Opgerold en verstopt achter je bank
En het is weten dat ik niet gebonden ben
Door vergeten woorden en banden
En de inktvlekken die opgedroogd zijn op een regel
Die jou houdt op de achterwegen
Bij de rivieren van mijn herinnering
Die jou altijd zacht in mijn geest houdt
Het is niet het vasthouden aan de rotsen en klimop
Die nu op hun pilaren zijn geplant, die me bindt
Of iets dat iemand zei
Omdat ze dachten dat we samen pasten tijdens het lopen
Het is gewoon weten dat de wereld niet zal vervloeken
Of vergeven als ik langs een spoorlijn loop en ontdek
Dat jij verder gaat op de achterwegen
Bij de rivieren van mijn herinnering
En urenlang ben je gewoon zacht in mijn geest
Hoewel de tarwevelden en de waslijnen
En de schrootplaatsen en de snelwegen tussen ons komen
En een andere vrouw huilt bij haar moeder
Omdat ze zich omdraaide en ik weg was
Loop ik misschien in stilte, tranen van vreugde kunnen mijn gezicht bevlekken
En de zomerse zon kan me branden tot ik blind ben
Maar niet zo dat ik je niet kan zien lopen op de achterwegen
Bij de rivieren die zacht stromen in mijn geest
Ik dip mijn soepkop terug van het borrelende
Krakende ketel in een of ander treinperron
Mijn baard een ruwe kolenstapel en
Een vieze hoed laag over mijn gezicht getrokken
Door mijn handen rond een blikje
Doe ik alsof ik je tegen mijn borst houd en ontdek
Dat je zwaait van de achterwegen
Bij de rivieren van mijn herinnering
Altijd glimlachend, altijd zacht in mijn geest
Escrita por: John Hartford