Mi Tierra
De mi tierra bella
De mi tierra santa
Oigo ese grito de los tambores
Y los timbales al cumbanchar
Y ese pregón que canta un hermano
Que de su tierra vive lejano
Y que el recuerdo le hace llorar
Una canción que vive entonando
De su dolor, de su propio llanto
Y se le escucha penar
La tierra te duele, la tierra te da
En medio del alma cuando tú no estás
La tierra te empuja de raíz y cal
La tierra suspira si no te ve más
La tierra donde naciste no la puedes olvidar
Porque tiene tus raíces y lo que dejas atrás
La tierra te duele, la tierra te da
En medio del alma cuando tú no estás
Siguen los pregones, la melancolía
Y cada noche junto a la Luna, sigue el guajiro entonando el son
Y cada calle que va a mi pueblo tiene un quejido, tiene un lamento
Tiene nostalgia como su voz
Y esa canción que sigue entonando corre en la sangre
Y sigue llegando
Con más fuerza al corazón
La tierra te duele, la tierra te da
En medio del alma cuando tú no estás
La tierra te empuja de raíz y cal
La tierra suspira si no te ve más
Tiene un quejido (mi tierra), tiene un lamento (mi tierra), nunca la olvido (mi tierra)
La llevo en mi sentimiento (mi tierra), sí, señor
Oigo ese grito (mi tierra), vive el recuerdo (mi tierra) corre en mi sangre (mi tierra)
La llevo por dentro como no (mi tierra)
Canto de mi tierra bella (mi tierra) y santa
Sufro ese dolor que hay en su alma (mi tierra)
Aunque esté lejos yo la siento (mi tierra)
Y un día regreso, ay, yo lo sé
Siguen los pregones (mi tierra), la melancolía (mi tierra)
Y cada noche junto a la Luna, sigue el guajiro entonando el son (mi tierra)
Y cada calle que va a mi pueblo (mi tierra) tiene un quejido (mi tierra), tiene un lamento
Tiene nostalgia como su voz (mi tierra)
(La tierra te duele, la tierra te da) la tierra, la tierra
(En medio del alma cuando tú no estás) cómo me duele mi tierra
(La tierra te empuja de raíz y cal)
(La tierra suspira si no te ve más)
Mijn Aarde
Van mijn mooie aarde
Van mijn heilige aarde
Hoor ik die schreeuw van de trommels
En de timbales die cumbancharen
En die kreet die een broer zingt
Die ver van zijn aarde leeft
En waarvan de herinnering hem doet huilen
Een lied dat hij blijft zingen
Van zijn pijn, van zijn eigen verdriet
En je hoort hem zuchten
De aarde doet pijn, de aarde geeft je
In het midden van de ziel als je er niet bent
De aarde duwt je van wortel en kalk
De aarde zucht als ze je niet meer ziet
De aarde waar je geboren bent, kun je niet vergeten
Omdat het jouw wortels heeft en wat je achterlaat
De aarde doet pijn, de aarde geeft je
In het midden van de ziel als je er niet bent
De kreten gaan door, de melancholie
En elke nacht naast de maan, blijft de guajiro de son zingen
En elke straat die naar mijn dorp gaat, heeft een zucht, heeft een klaagzang
Heeft nostalgie zoals zijn stem
En dat lied dat blijft klinken, stroomt door het bloed
En blijft komen
Met meer kracht naar het hart
De aarde doet pijn, de aarde geeft je
In het midden van de ziel als je er niet bent
De aarde duwt je van wortel en kalk
De aarde zucht als ze je niet meer ziet
Heeft een zucht (mijn aarde), heeft een klaagzang (mijn aarde), ik vergeet het nooit (mijn aarde)
Ik draag het in mijn gevoel (mijn aarde), ja, mijnheer
Hoor ik die schreeuw (mijn aarde), leeft de herinnering (mijn aarde) stroomt door mijn bloed (mijn aarde)
Ik draag het van binnen zoals nooit (mijn aarde)
Ik zing van mijn mooie (mijn aarde) en heilige aarde
Ik lijd die pijn die in haar ziel zit (mijn aarde)
Ook al ben ik ver weg, ik voel het (mijn aarde)
En op een dag kom ik terug, oh, dat weet ik
De kreten gaan door (mijn aarde), de melancholie (mijn aarde)
En elke nacht naast de maan, blijft de guajiro de son zingen (mijn aarde)
En elke straat die naar mijn dorp gaat (mijn aarde) heeft een zucht (mijn aarde), heeft een klaagzang
Heeft nostalgie zoals zijn stem (mijn aarde)
(De aarde doet pijn, de aarde geeft je) de aarde, de aarde
(In het midden van de ziel als je er niet bent) hoe doet mijn aarde pijn
(De aarde duwt je van wortel en kalk)
(De aarde zucht als ze je niet meer ziet)