Mi Tierra
De mi tierra bella, de mi tierra santa
Oigo ese grito de los tambores
Y los timbales al cumbanchar
Y ese pregón que canta un hermano
Que de su tierra vive lejano
Y que el recuerdo le hace llorar
Una canción que vive entonando
De su dolor, de su propio llanto
Y se le escucha penar
La tierra te duele, la tierra te da
En medio del alma cuando tú no estás
La tierra te empuja de raíz y cal
La tierra suspira si no te ve más
La tierra donde naciste
No la puedes olvidar
Porque tiene tus raíces
Y lo que dejas atrás
La tierra te duele, la tierra te da
En medio del alma cuando tú no estás
Siguen los pregones, la melancolía
Y cada noche junto a la Luna
Sigue el guajiro entonando el son
Y cada calle que va a mi pueblo
Tiene un quejido, tiene un lamento
Tiene nostalgia como su voz
Y esa canción que sigue entonando
Corre en la sangre y sigue llegando
Con más fuerza al corazón
La tierra te duele, la tierra te da
En medio del alma cuando tú no estás
La tierra te empuja de raíz y cal
La tierra suspira si no te ve más
Tiene un quejido, tiene un lamento
Nunca la olvido
La llevo en mi sentimiento, ¡sí señor!
Oigo ese grito, vive el recuerdo
Corre en mi sangre
La llevo por dentro ¡como no!
Canto de mi tierra bella y santa
Sufro ese dolor que hay en su alma
Aunque esté lejos yo la siento
Y un día regreso, yo lo sé
Siguen los pregones, la melancolía
Y cada noche junto a la Luna
Sigue el guajiro entonando el son
Y cada calle que va a mi pueblo
Tiene un quejido, tiene un lamento
Tiene nostalgia como su voz
Y esa canción que sigue entonando
Corre en la sangre y sigue llegando
Con más fuerza al corazón
La tierra te duele, la tierra te da
En medio del alma cuando tú no estás
La tierra te empuja de raíz y cal
La tierra suspira si no te ve más
Mijn Aarde
Mijn mooie aarde, mijn heilige grond
Ik hoor die roep van de trommels
En de timbales die cumbancharen
En die kreet die een broer zingt
Die ver van zijn land leeft
En waarvan de herinnering hem doet huilen
Een lied dat blijft klinken
Van zijn pijn, van zijn eigen verdriet
En je hoort hem zuchten
De aarde doet pijn, de aarde geeft je
In het diepste van je ziel als je er niet bent
De aarde duwt je van wortel en kalk
De aarde zucht als ze je niet meer ziet
De aarde waar je geboren bent
Kun je niet vergeten
Omdat het je wortels heeft
En wat je achterlaat
De aarde doet pijn, de aarde geeft je
In het diepste van je ziel als je er niet bent
De kreten gaan door, de melancholie
En elke nacht naast de Maan
Blijft de guajiro de klanken zingen
En elke straat die naar mijn dorp leidt
Heeft een zucht, heeft een klaagzang
Heeft nostalgie zoals zijn stem
En dat lied dat blijft klinken
Stroomt door het bloed en blijft komen
Met meer kracht naar het hart
De aarde doet pijn, de aarde geeft je
In het diepste van je ziel als je er niet bent
De aarde duwt je van wortel en kalk
De aarde zucht als ze je niet meer ziet
Heeft een zucht, heeft een klaagzang
Vergeet ik nooit
Ik draag het in mijn gevoel, ja meneer!
Ik hoor die roep, de herinnering leeft
Stroomt door mijn bloed
Ik draag het van binnen, natuurlijk!
Ik zing van mijn mooie en heilige aarde
Ik lijd die pijn die in haar ziel zit
Ook al ben ik ver weg, ik voel het
En op een dag kom ik terug, dat weet ik
De kreten gaan door, de melancholie
En elke nacht naast de Maan
Blijft de guajiro de klanken zingen
En elke straat die naar mijn dorp leidt
Heeft een zucht, heeft een klaagzang
Heeft nostalgie zoals zijn stem
En dat lied dat blijft klinken
Stroomt door het bloed en blijft komen
Met meer kracht naar het hart
De aarde doet pijn, de aarde geeft je
In het diepste van je ziel als je er niet bent
De aarde duwt je van wortel en kalk
De aarde zucht als ze je niet meer ziet