Grito
Silêncio!
Do silêncio faço um grito
O corpo todo me dói
Deixai-me chorar um pouco.
De sombra a sombra
Há um Céu tão recolhido
De sombra a sombra
Já lhe perdi o sentido ao céu!
Aqui me falta a luz
Aqui me falta uma estrela
Chora-se mais
Quando se vive atrás dela.
E eu,
A quem o céu esqueceu
Sou eu que o mundo perdeu
Só choro agora
Que quem morre já não chora.
Solidão!
Que nem mesmo essa é inteira...
Há sempre uma companheira
Uma profunda amargura.
Ai, solidão
Quem fora escorpião
Ai! solidão
E se mordera a cabeça!
Adeus
Já fui para além da vida
Do que já fui tenho sede
Sou sombra triste
Encostada a uma parede.
Adeus,
Vida que tanto duras
Vem morte que tanto tardas
Ai, como dói
A solidão quase loucura...
Schreeuw
Stilte!
Van de stilte maak ik een schreeuw
Mijn hele lichaam doet pijn
Laat me even huilen.
Van schaduw naar schaduw
Is er een hemel zo ingetogen
Van schaduw naar schaduw
Ik ben het gevoel voor de hemel al kwijt!
Hier ontbreekt het licht
Hier ontbreekt een ster
Je huilt meer
Als je erachteraan leeft.
En ik,
Degene die de hemel vergat
Ben ik die de wereld verloor
Ik huil alleen nu
Dat wie sterft niet meer huilt.
Eenzaamheid!
Die zelfs niet compleet is...
Er is altijd een metgezel
Een diepe bitterheid.
Oh, eenzaamheid
Wie was er een schorpioen
Oh! eenzaamheid
En als ik mijn hoofd had gebeten!
Vaarwel
Ik ben al verder dan het leven
Van wat ik was heb ik dorst
Ik ben een treurige schaduw
Leunend tegen een muur.
Vaarwel,
Leven dat zo lang duurt
Kom dood die zo lang op zich laat wachten
Oh, wat doet het pijn
De eenzaamheid is bijna waanzin...