El Follet
A les portes d´una gran ciutat hi ha algú passejant
els secrets d´una rondalla estan segurs al seu cap
sempre diu que ningú l´acompanya però no no no no
no vol deixar la ciutat
És un follet no és pas un home
És un follet no és pas un home
Com trets d´un conte el seu somriure i ell viuen d´esquena al passat
ell és com una pàgina enganxada del llibre del temps, ningú no el recordarà
És un follet no és pas un home
És un follet no és pas un home
però mai ningú ho sabrà
Sempre esperes que et vingui a buscar cada cop més enllà
Sempre esperes que et vingui a buscar cada cop més enllà
els avis l´han vist sempre com és ara ell no s´ha fet gran
només te por de comiat
Diu que quan més estima més enyora
quan li falta qui per ell no plora
És un follet no és pas un home
És un follet no és pas un home
però mai ningú ho sabrà
Der Kobold
An den Toren einer großen Stadt geht jemand spazieren
Die Geheimnisse eines Märchens sind sicher in seinem Kopf
Er sagt immer, dass ihn niemand begleitet, doch nein, nein, nein, nein
Er will die Stadt nicht verlassen
Er ist ein Kobold, kein Mensch
Er ist ein Kobold, kein Mensch
Wie aus einem Märchen, sein Lächeln und er leben mit dem Rücken zur Vergangenheit
Er ist wie eine Seite, die im Buch der Zeit festklebt, niemand wird sich an ihn erinnern
Er ist ein Kobold, kein Mensch
Er ist ein Kobold, kein Mensch
Doch niemals wird es jemand wissen
Du wartest immer darauf, dass er dich abholt, immer weiter hinaus
Du wartest immer darauf, dass er dich abholt, immer weiter hinaus
Die Alten haben ihn immer so gesehen, wie er jetzt ist, er ist nicht älter geworden
Er hat nur Angst vor dem Abschied
Er sagt, je mehr er liebt, desto mehr vermisst er
Wenn ihm jemand fehlt, weint er nicht
Er ist ein Kobold, kein Mensch
Er ist ein Kobold, kein Mensch
Doch niemals wird es jemand wissen