395px

Rodamom

Gossos

Rodamom

Ve i ara se´n va,
no sap mai on despertarà.
Viu arreu i enlloc,
no ha tingut tanta sort com tu o com jo.

Dorm amb el cel com a sostre,
encén la Lluna quan té por.
Amb una manta de cartró
i com a coixí un graó,
ell sempre dorm així.

Tu i jo sabem que sense vestit
tant és el pobre com el ric,
els seus ulls et diran si esta content o trist.
Entre els gossos, espera els trossos
del que ens ha sobrat aquesta nit.

Si mai et perds,
busca pel barri vell, pregunta, sabran on és.
Deixa´l fer si creu que és un príncep de l´orient
si té una ampolla entre les mans,
rei serà d´aquí uns anys.

Dorm amb el cel com a sostre,
encén la Lluna quan té por.
Amb una manta de cartró
i com a coixí un graó,
ell sempre dorm així

Rodamom

Ve y ahora se va,
no sabe nunca dónde despertará.
Vive en todas partes y en ninguna,
no ha tenido tanta suerte como tú o como yo.

Duerme con el cielo como techo,
enciende la Luna cuando tiene miedo.
Con una manta de cartón
y como almohada un escalón,
el siempre duerme así.

Tú y yo sabemos que sin vestido
tanto es el pobre como el rico,
sus ojos te dirán si está contento o triste.
Entre los perros, espera los restos
de lo que nos ha sobrado esta noche.

Si alguna vez te pierdes,
busca por el barrio viejo, pregunta, sabrán dónde está.
Déjalo ser si cree que es un príncipe de oriente
si tiene una botella entre las manos,
reirá de aquí unos años.

Duerme con el cielo como techo,
enciende la Luna cuando tiene miedo.
Con una manta de cartón
y como almohada un escalón,
el siempre duerme así.

Escrita por: