De Witte Dame
Getooid in bladergroen en mos
Verrijst hoog boven 't duistere bos
Vantussen mist en ochtenddauw
Kille muren grijs en grauw
Nen burcht overschaduwd door haat
Verwoest door Fransen hand
Ru¦nes bezeten van 't kwaad
Zi maakten heur van kant
Toen zi haren bloed vergoten
Werd hun geluk verbroken
Oh de mooie Midone
Zo is de legende begonne
Nu reeds vijfhonderd jaren later
Spookt de dame zoals men beweerd
Hoort haar ijselijk geschater
Als zi de dorpelingen ambeteerd
Bij 't licht van den bleken maan
Is zi weer uit 't graf opgestaan
En bij nacht en ontij
Sterveling, gewaarschuwd zijt gij
La Dama Blanca
Ataviada en verde hoja y musgo
Se alza alta sobre el oscuro bosque
Entre la niebla y el rocío matutino
Frías murallas grises y sombrías
Un castillo ensombrecido por el odio
Destrozado por la mano francesa
Ruinas poseídas por el mal
Ellos la llevaron a su fin
Cuando derramaron su sangre
Su felicidad fue quebrantada
Oh la hermosa Midone
Así comenzó la leyenda
Ahora, quinientos años después
La dama vaga como se dice
Escucha su risa espeluznante
Mientras molesta a los aldeanos
A la luz de la pálida luna
Ella ha resucitado de la tumba
Y en la noche y la tormenta
Mortal, ¡advertido estás!