Gritando en Silencio
Ahora que la vida pasa sin disimular,
Ahora y siempre que el fracaso es algo que está por llegar.
Ahora que la luna no me hace coros al cantar,
Ahora que abrazo a mi guitarra antes que a la soledad.
Voy pasando por la vida como pasas por mi cama,
A prisa y sin destino mientras mi saliva estalla
Y solo hace prosas que hagan versos y versos que hagan soledad,
Me enveneno por las noches cuando no quiero pensar.
Ahora que no lloro en los sueños y tu lloras por no soñar,
Ahora que son esos sueños los que no se hacen realidad.
Ahora que el futuro es algo que quiero olvidar,
Ahora que amor es pasado y el pasado está de mas.
Voy pasando por la vida como pasas por mi cama,
A prisa y sin destino mientras mi saliva estalla
Y solo hago prosas que hagan versos y versos que hagan soledad
Me enveneno por las noches cuando no quiero pensar
Que voy pasando por la vida como pasas por mi cama,
A prisa y sin quedarte mierda, no puedo olvidarte
Y solo hago prosas que hagan versos y versos que hagan soledad
Me enveneno por las noches, cuando no quiero pensar.
Ahora que la vida a veces me da la espalda,
Ahora que si pierdo el rumbo es detrás de una falda,
Ahora que siete y siete son trece,
Ahora que al mirar atrás tan solo me escuece,
Cuando pierda la cabeza por los ojos de una gata,
Cuando se hunda mi fragata y yo no sepa nadar,
Cuando la lluvia no me mojaba y a ti solo te mojaba yo.
Ahora que gritamos y casi nadie escucha,
Ahora que el silencio lo dice casi todo. ¿Y AHORA QUÉ?!
Sigo echándole huevos a lo que quede de destino,
Voy por donde quieras pero márcame el camino,
Y cuando esté triste evítame pensar,
Dame lo que quieras pero ayúdame al olvidar,
Y cuando venga mi suerte pa perseguirme en su ruleta
Yo la llevo hasta tus brazos pa que naufrague en tus tetas
Que haces daño como nadie y escueces como ninguna,
Mas por ti paso las horas malcomiendo o en ayunas.
Schreeuwend in Stilte
Nu het leven voorbijgaat zonder enige schroom,
Nu en altijd, als falen iets is wat komen gaat.
Nu de maan me niet meer begeleidt als ik zing,
Nu ik mijn gitaar omarm voor de eenzaamheid het brengt.
Ik ga door het leven zoals jij door mijn bed gaat,
Snel en zonder doel terwijl mijn speeksel knalt,
En alleen maar proza maak die verzen creëert en verzen die eenzaamheid brengen,
Ik vergiftig mezelf 's nachts als ik niet wil denken.
Nu ik niet meer huil in dromen en jij huilt omdat je niet droomt,
Nu zijn het die dromen die niet uitkomen.
Nu de toekomst iets is dat ik wil vergeten,
Nu de liefde verleden is en het verleden te veel is.
Ik ga door het leven zoals jij door mijn bed gaat,
Snel en zonder doel terwijl mijn speeksel knalt,
En alleen maar proza maak die verzen creëert en verzen die eenzaamheid brengen,
Ik vergiftig mezelf 's nachts als ik niet wil denken,
Dat ik ga door het leven zoals jij door mijn bed gaat,
Snel en zonder te blijven, kut, ik kan je niet vergeten.
En alleen maar proza maak die verzen creëert en verzen die eenzaamheid brengen,
Ik vergiftig mezelf 's nachts als ik niet wil denken.
Nu het leven me soms de rug toekeert,
Nu ik, als ik het spoor kwijt ben, achter een rok aanloop,
Nu zeven en zeven dertien zijn,
Nu als ik achterom kijk het alleen maar pijn doet,
Wanneer ik het hoofd verlies door de ogen van een kat,
Wanneer mijn schip zinkt en ik niet kan zwemmen,
Wanneer de regen me niet natmaakte, alleen jou maakte ik nat.
Nu we schreeuwen en bijna niemand luistert,
Nu zegt de stilte bijna alles. EN NU WAT?!
Ik blijf moed houden voor wat er nog van het lot over is,
Ik ga waar je wilt, maar wijs me de weg,
En als ik verdrietig ben, laat me dan niet denken,
Geef me wat je wilt, maar help me om te vergeten,
En als mijn geluk komt om me achter te volgen in zijn roulette,
Neem ik het mee naar jouw armen zodat het schipbreuk lijdt in jouw borsten.
Je doet pijn als niemand en brandt als geen ander,
Maar door jou slijt ik de uren knagend of nuchter.