Vincent (Starry, Starry Night)
Starry, starry night
Paint your palette blue and grey
Look out on a summer's day
With eyes that know the darkness in my soul
Shadows on the hills
Sketch the trees and daffodils
Catch the breeze and the winter chills
In colours on the snowy linen land
Now I understand
What you tried to say to me
And how you suffered for your sanity
And how you tried to set them free
They would not listen
They did not know how
Perhaps they'll listen now
Starry, starry night
Flaming flowers that brightly blaze
Swirling clouds and violet haze
Reflect in Vincent's eyes of china blue
Colours changing hue
Morning fields of amber grain
Weathered faces lined in pain
Are soothed beneath the artists' loving hand
Now I understand
What you tried to say to me
And how you suffered for your sanity
And how you tried to set them free
They would not listen
They did not know how
Perhaps they'll listen now
For they could not love you
But still your love was true
And when no hope was left inside
On that starry, starry night
You took your life as lovers often do
But I could have told you Vincent
This world was never meant for one as beautiful as you
Like the strangers that you've met
The ragged men in ragged clothes
The silver thorn of bloody rose
Lie crushed and broken on the virgin snow
Now I think I know
What you tried to say to me
And how you suffered for your sanity
And how you tried to set them free
They would not listen
They're not listening still
Perhaps they never will...
Vincent (Sterren, Sterren Nacht)
Sterren, sterren nacht
Schilder je palet blauw en grijs
Kijk uit op een zomerse dag
Met ogen die de duisternis in mijn ziel kennen
Schaduwen op de heuvels
Schets de bomen en narcissen
Vang de bries en de winterkou
In kleuren op het besneeuwde linnen land
Nu begrijp ik
Wat je probeerde te zeggen tegen mij
En hoe je leed voor je verstand
En hoe je probeerde hen vrij te laten
Ze wilden niet luisteren
Ze wisten niet hoe
Misschien luisteren ze nu
Sterren, sterren nacht
Vurige bloemen die fel branden
Draaiende wolken en paarse nevel
Reflecteren in Vincent's ogen van china blauw
Kleuren veranderen van tint
Ochtendvelden van amber graan
Verweerde gezichten getekend door pijn
Worden gekalmeerd onder de liefdevolle hand van de kunstenaar
Nu begrijp ik
Wat je probeerde te zeggen tegen mij
En hoe je leed voor je verstand
En hoe je probeerde hen vrij te laten
Ze wilden niet luisteren
Ze wisten niet hoe
Misschien luisteren ze nu
Want ze konden je niet liefhebben
Maar toch was je liefde waarachtig
En toen er geen hoop meer binnenin was
Op die sterren, sterren nacht
Nam je je leven zoals geliefden vaak doen
Maar ik had je kunnen vertellen Vincent
Deze wereld was nooit bedoeld voor iemand zo mooi als jij
Zoals de vreemden die je hebt ontmoet
De versleten mannen in versleten kleren
De zilveren doorn van een bloederige roos
Liggen verpletterd en gebroken op de maagdelijk sneeuw
Nu denk ik dat ik weet
Wat je probeerde te zeggen tegen mij
En hoe je leed voor je verstand
En hoe je probeerde hen vrij te laten
Ze wilden niet luisteren
Ze luisteren nog steeds niet
Misschien zullen ze dat nooit doen...