395px

Hinter dem Himmelstor

Boudewijn De Groot

Achter de hemelpoort

het was een reis van zeven dagen en de nachten waren lang
maar ik had meestal goed gezelschap en ik was zelden bang
aan de andere kant van de heuvels was het gras niet altijd groen
ik zou liegen als ik zei dat ik het over wilde doen

't was bij het vallen van de avond toen de zon aan de einder stond
dat ik aan het einde van de velden mijn reisbestemming vond
in duizend boeken en verhalen had ik gelezen en gehoord
van de vrede in het paradijs achter de hemelpoort

de poort was klein en sober, een simpele houten deur
in een muur van ruwe steen en van een onbestemde kleur
geen stralenkrans, geen hemels licht, geen fier wapperende vlag
alleen bordje waarop stond: wij zijn geopend op de Laatste Dag

ik klopte aarzelend aan want dit was zo'n moment
waarop de grote leegte gaapt als je hoort dat je niet welkom bent
aan het einde van een zware reis en vermoeid tot op het bot
maar ik zou antwoord krijgen op de vraag: wie of wat is God

de poort ging open en een man met baard keek me vriendelijk aan
het is vandaag je laatste dag, zei hij, je mag naar binnen gaan
mijn naam is Petrus, je hebt wel eens van me gehoord misschien
natuurlijk, zei ik, maar wat ik vragen wou; mag ik God heel even zien?

Petrus zweeg een ogenblik en keek me nietbegrijpend aan
wie zeg je, vroeg hij met gefronste blik, ik heb je niet goed verstaan
ik zei het opnieuw en Petrus reageerde wat verstoord
God, herhaalde hij, die naam heb ik nog nooit gehoord
er is niemand die zo heet hier achter de hemelpoort

en Jezus, riep ik vertwijfeld en met dichtgeknepen keel
Jezus ken ik wel, zei Petrus, maar zo heten er zoveel
en Allah dan, probeerde ik, of Jaweh, klinkt dat misschien bekend
nee, het spijt me, zei Petrus, maar denk nu niet dat je niet welkom bent

ik liet de poort voor wat hij was en trok weer de velden in
het paradijs zonder God had voor mij totaal geen zin
na vele uren wandelen bij het licht van zon en maan
zag ik tussen dahlia's en asters een schamel hutje staan

een kluizenaar, zo leek het wel, een zonderling of een herder
en het einde van mijn reis, want achter de hut ging het niet verder
wie leeft er nu op de grens van het alles en het niets
een uitgestotene misschien, de duivel of zoiets

ik naderde de hut en keek nieuwsgierig door de ruit
aan een tafel zat een echtpaar, ze dronken thee en aten fruit
ze wenkten me naar binnen en toen ik bij hen zat
ontdekte ik de hemel in de nerven van het tafelblad

daar zag ik het stof der eeuwen tussen de kruimels van het ontbijt
en aan de muur tikte de wijzerloze klok der eeuwigheid
het echtpaar lachte me toe en zei met zachte stem:
welkom in onze woning, aangenaam, wij zijn hem

u zocht ons en u vond ons, als dat de zin is van uw bestaan
dan valt er dus niets te zeggen en kunt u in vrede gaan
ik vroeg: waarom zwijgt u zo angstvallig over uw aanwezigheid
ze antwoordden: het weten maakt een einde aan de oneindigheid

ach, u weet wel, het simpele verhaal van de wortel en het paard
ons vinden is de moeite van het zoeken nimmer waard
dus ga terug naar het paradijs want dat is waar u hoort
u zult vergeten wat u hier zag, opdat de rust niet wordt verstoord
maar in gedachte zijn we bij u daar achter de hemelpoort

Hinter dem Himmelstor

es war eine Reise von sieben Tagen und die Nächte waren lang
aber ich hatte meistens gute Gesellschaft und war selten bang
auf der anderen Seite der Hügel war das Gras nicht immer grün
ich würde lügen, wenn ich sagen würde, ich wollte es anders machen

es war beim Einbruch der Nacht, als die Sonne am Horizont stand
dass ich am Ende der Felder mein Reiseziel fand
in tausend Büchern und Geschichten hatte ich gelesen und gehört
von dem Frieden im Paradies hinter dem Himmelstor

das Tor war klein und schlicht, eine einfache Holztür
in einer Mauer aus grobem Stein und von unbestimmter Farbe
keine Strahlenkranz, kein himmlisches Licht, keine stolz wehende Flagge
nur ein Schild, auf dem stand: wir sind geöffnet am Jüngsten Tag

ich klopfte zögernd an, denn das war so ein Moment
in dem die große Leere gähnt, wenn du hörst, dass du nicht willkommen bist
am Ende einer schweren Reise und müde bis auf die Knochen
aber ich würde Antwort bekommen auf die Frage: wer oder was ist Gott

das Tor öffnete sich und ein bärtiger Mann sah mich freundlich an
es ist heute dein letzter Tag, sagte er, du darfst eintreten
mein Name ist Petrus, vielleicht hast du schon einmal von mir gehört
natürlich, sagte ich, aber was ich fragen wollte; darf ich Gott kurz sehen?

Petrus schwieg einen Moment und sah mich unverständlich an
wer sagst du, fragte er mit gerunzelter Stirn, ich habe dich nicht gut verstanden
ich sagte es erneut und Petrus reagierte etwas irritiert
Gott, wiederholte er, diesen Namen habe ich noch nie gehört
es gibt hier hinter dem Himmelstor niemanden, der so heißt

und Jesus, rief ich verzweifelt und mit zusammengepresster Kehle
Jesus kenne ich wohl, sagte Petrus, aber so heißen viele
und Allah dann, versuchte ich, oder Jahwe, klingt das vielleicht bekannt?
nein, es tut mir leid, sagte Petrus, aber denk jetzt nicht, dass du nicht willkommen bist

ich ließ das Tor sein, was es war, und ging wieder in die Felder
das Paradies ohne Gott hatte für mich überhaupt keinen Sinn
nach vielen Stunden Wandern im Licht von Sonne und Mond
sah ich zwischen Dahlien und Astern eine armselige Hütte stehen

ein Einsiedler, so schien es, ein Sonderling oder ein Hirte
und das Ende meiner Reise, denn hinter der Hütte ging es nicht weiter
wer lebt jetzt an der Grenze von allem und nichts?
ein Ausgestoßener vielleicht, der Teufel oder so etwas

ich näherte mich der Hütte und schaute neugierig durch das Fenster
an einem Tisch saß ein Ehepaar, sie tranken Tee und aßen Obst
sie winkten mich herein und als ich bei ihnen saß
entdeckte ich den Himmel in den Adern der Tischplatte

da sah ich den Staub der Jahrhunderte zwischen den Krümeln des Frühstücks
und an der Wand tickte die zeigerlose Uhr der Ewigkeit
das Ehepaar lächelte mich an und sagte mit sanfter Stimme:
willkommen in unserem Heim, angenehm, wir sind eins

sie suchten uns und fanden uns, wenn das der Sinn Ihres Daseins ist
dann gibt es also nichts zu sagen und Sie können in Frieden gehen
ich fragte: warum schweigen Sie so ängstlich über Ihre Anwesenheit?
sie antworteten: das Wissen beendet die Unendlichkeit

ach, Sie wissen schon, die einfache Geschichte von der Karotte und dem Pferd
uns zu finden, ist die Mühe des Suchens niemals wert
also gehen Sie zurück ins Paradies, denn dort gehören Sie hin
Sie werden vergessen, was Sie hier sahen, damit die Ruhe nicht gestört wird
aber in Gedanken sind wir bei Ihnen dort hinter dem Himmelstor