Eiland in de verte
Het eiland in de verte waar ik zo menig keer.
Ten anker ben gekomen.
Beschut voor de woedende zee.
Ik zie de hoge duinen.
Het vuur daar bovenuit.
Ik weet daar is de haven.
De liefde van de zee.
Ik weet ik kan niet anders.
De reis gaat eens voorbij.
Maar alles word zo donker.
Wat helder was voor mij.
Toch lijkt het uren later.
Of ik de storm wind hoor.
Nog steeds verwaaide stemmen.
Van vroeger eiland hoor.
Het eiland in de verte,waar ik beschut tegen de wind.
Kom hier kom in m'n armen.
Een veilige haven wind.
Maar nee ik kan niet anders.
Ik heb de stem gehoord.
Oh nee ik kan niet anders.
De steven naar de noord.
Naar waar de storm de gronden.
In witte waanzin slaat.
Ik kan niet anders verder.
Het gaat zoals het gaat.
Het eiland in de verte waar ik zo menig keer.
Ten anker ben gekomen.
Ik kom er nimmer meer.
Isla en la distancia
El islote en la distancia donde tantas veces
He echado anclas.
Protegido de la furiosa mar.
Veo las altas dunas.
El fuego sobresaliendo.
Sé que ahí está el puerto.
El amor del mar.
Sé que no puedo hacer otra cosa.
El viaje llega a su fin.
Pero todo se vuelve tan oscuro.
Lo que era claro para mí.
Aun así, horas más tarde parece.
Que escucho el viento de la tormenta.
Todavía oigo las voces dispersas.
Del antiguo islote.
El islote en la distancia, donde me resguardo del viento.
Ven aquí, ven a mis brazos.
Un viento de puerto seguro.
Pero no, no puedo hacer otra cosa.
He escuchado la voz.
Oh no, no puedo hacer otra cosa.
La proa hacia el norte.
Hacia donde la tormenta golpea las costas.
En un frenesí blanco.
No puedo seguir de otra manera.
Va como va.
El islote en la distancia donde tantas veces
He echado anclas.
Nunca volveré allí.
Escrita por: Boudewijn de Groot / Lennaert H. Nijgh