Een Meisje Van Zestien
Ze woonde in een villawijk
Haar ouders waren stinkend rijk
Toch was er niets meer dat haar bond
Ze gaf zich aan een vagebond
Die sprak van liefde 't oud verhaal
En zij geloofde 't allemaal
Zo ging ze weg ze nam niets mee
Alleen haar jeugd en het idee
Dat hij haar man was zij zijn vrouw
En het altijd zo blijven zou
refr.:
Arm kind
Zestien lentes zo pril
Ach wat lig je hier stil
Langs de kant van de weg
Ze trokken voort van stad tot stad
Omdat hij ruimte nodig had
Het zwerversleven was te zwaar
Niets voor een kind van zestien jaar
Haar liefde was haar levenslot
Ze ging er langzaam aan kapot
Ze kon de hartstocht niet weerstaan
Niet tot het einde verder gaan
Ze was geen kind maar ook geen vrouw
En wist niet wat er komen zou
refr.
Ze werd vermoeid zag bleek en vaal
Verloor haar jeugd haar ideaal
Alleen haar liefde bleef bestaan
Toen ging hij weg bij haar vandaan
Toch had ze weten kunnen dat
Hij niet genoeg aan liefde had
Dat op een dag hij weg zou zijn
En zij alleen met spijt en pijn
Dat hij zolang een meisje had
Als de stormwind speelt met een enkel blad
refr.
Ein Mädchen von Sechzehn
Sie wohnte in einer Villengegend
Ihre Eltern waren stinkreich
Doch es gab nichts, was sie verband
Sie gab sich einem Vagabunden hin
Der von Liebe sprach, das alte Lied
Und sie glaubte ihm alles
So ging sie fort, nahm nichts mit
Nur ihre Jugend und die Idee
Dass er ihr Mann war, sie seine Frau
Und es immer so bleiben würde
Refr.:
Armes Kind
Sechzehn Frühlinge so jung
Ach, was liegst du hier still
Am Straßenrand
Sie zogen von Stadt zu Stadt
Weil er Platz brauchte
Das Leben als Obdachloser war zu schwer
Nichts für ein Kind von sechzehn Jahren
Ihre Liebe war ihr Schicksal
Sie ging langsam daran zugrunde
Sie konnte der Leidenschaft nicht widerstehen
Nicht bis zum Ende weitergehen
Sie war kein Kind, aber auch keine Frau
Und wusste nicht, was kommen würde
Refr.
Sie wurde müde, sah blass und fahl aus
Verlor ihre Jugend, ihr Ideal
Nur ihre Liebe blieb bestehen
Dann ging er von ihr fort
Doch hätte sie wissen können, dass
Er nicht genug von Liebe hatte
Dass er eines Tages weg sein würde
Und sie allein mit Reue und Schmerz
Dass er so lange ein Mädchen hatte
Wie der Sturmwind mit einem einzelnen Blatt spielt
Refr.