El Ermitaño
En un cerro muy lejano
Habitaba un ermitano
Angustiado noche y día
No comía, ni dormía
Lamentando algo triste
Pues su niño estaba enfermo
Pero un día muy temprano
Decidio bajar al pueblo
Con su muchachito grave
Y en los brazos de su padre
Tembloroso iba diciendo
Padre siento que me muero
Y al llegar los dos al pueblo
Los miraba mucha gente
Le gritaban campesino
Tu mataste a ese nino
El llorando les decía
Salven a mi nino enfermo
Lo acostaron en un pasto
Y llamaron al doctor
El le dijo pues buen hombre
Su muchacho no responde
Ya no vive, esta muerto
Y llorando lo abrazo
Ermitano fue su error
Ermitano fue su error
De Eremiet
Op een verre heuvel
Woonde een eremiet
In angst, dag en nacht
At hij niet, sliep hij niet
Treurig om iets wat hem kwelde
Want zijn kind was ziek
Maar op een vroege dag
Besloot hij naar het dorp te gaan
Met zijn zieke jongen
In de armen van zijn vader
Trillend zei hij zachtjes
Vader, ik voel dat ik sterf
En toen ze in het dorp aankwamen
Keken veel mensen naar hen
Ze schreeuwden naar de boer
Jij hebt dat kind vermoord
De man huilend zei tegen hen
Red mijn zieke jongen
Ze legden hem op het gras
En belden de dokter
Die zei, beste man
Je jongen reageert niet
Hij leeft niet meer, hij is dood
En huilend omhelsde hij hem
Eremiet, dat was zijn fout
Eremiet, dat was zijn fout