Lamento Guajiro
No puedo creer, no quiero pensar que mi negra se haya ido
Si se me fue ¿qué voy a hacer?
Si se me fue compay ¿qué voy a hacer?
Tendrá que lavar, tendrá que planchar
Solo en mis noches compay yo voy a llorar
¡Ay! Se le fue compay y usted ¿qué va a hacer?
Lo mismo que hizo mi papá en enero
Lo hizo mi abuelo en 1800
Cerró los ojos pa' siempre mi mamá
Decía: No hay caso, no espero un fracaso
La cosecha tengo por poco en mis brazos
Y son cinco hijos que quiero en lo alto
Encima de todo que imiten mi canto
Que no haya viento en contra de sus penas
Que la caña siembren con buena gabela
Que recen por siempre aunque no haya novena
Que en este mundo hay malas y buenas
Y que ser bueno es como una condena
Por eso mi vida está llena de penas
Injusto que el pobre esté siempre en el suelo
Pero es culpa de aquel que todo lo cree
Puertas que uno ve sin tocarlas le cierran
Las abre el dinero por duras que sean
Por eso no habrá quien se cruce en mi empeño
Por gris que amanezca el día será entero
Desafiaré el Sol que brilla en el estero
La suerte la forjo pues nunca la espero
Angustias, quimeras serán pasajeras
Porque definido voy por mi camino
Con rumbo norte busco mi destino
Lamento guajiro, ay, ay allá en el pajío
Si usted supiera compay
Yo soy guajiro y vivo del monte, yo soy guajiro
Pregones
¡Eh! Señores fue en un diciembre cuando en mi campo me hallaba
Se fue pa' siempre mi amada, la pena en mi lamento quedaba
Se dan cuenta por qué sufro, se dan cuenta por qué lloro
Tengo que tener la fuerza pa' olvidar lo que más adoro
Lamento Guajiro
Ik kan het niet geloven, ik wil niet denken dat mijn meid is weggegaan
Als ze weg is, wat moet ik dan doen?
Als ze weg is, maat, wat moet ik dan doen?
Ze moet wassen, ze moet strijken
Alleen in mijn nachten, maat, ga ik huilen
Oh! Ze is weg, maat, en jij, wat ga je doen?
Hetzelfde als mijn vader deed in januari
Dat deed mijn grootvader in 1800
Mijn moeder sloot voor altijd haar ogen
Ze zei: Het heeft geen zin, ik verwacht geen mislukking
De oogst heb ik bijna in mijn armen
En het zijn vijf kinderen die ik hoog wil zien
Bovenal dat ze mijn zang imiteren
Dat er geen tegenwind is voor hun verdriet
Dat ze het suikerriet zaaien met goede hoop
Dat ze voor altijd bidden, ook al is er geen novene
Want in deze wereld zijn er slechte en goede
En goed zijn is als een veroordeling
Daarom is mijn leven vol verdriet
Onrechtvaardig dat de arme altijd op de grond ligt
Maar het is de schuld van degene die alles gelooft
De deuren die je ziet sluiten zonder aan te kloppen
Worden geopend door geld, hoe hard ze ook zijn
Daarom zal er niemand zijn die mijn inspanning in de weg staat
Hoe grijs de dag ook opkomt, de dag zal heel zijn
Ik daag de zon uit die in de poel schijnt
Het geluk smeed ik, want ik verwacht het nooit
Angsten, illusies zullen voorbijgaan
Want ik ga vastberaden mijn weg
Met het noorden als koers zoek ik mijn bestemming
Lamento guajiro, oh, oh daar in het riet
Als je het wist, maat
Ik ben guajiro en leef van het platteland, ik ben guajiro
Kreten
Hé! Heren, het was in een december toen ik in mijn veld was
Ze ging voor altijd weg, de pijn bleef in mijn lamentatie
Zien jullie waarom ik lijd, zien jullie waarom ik huil?
Ik moet de kracht hebben om te vergeten wat ik het meest liefheb.