Se Pareció Tanto a Ti
¿Quién no dice una mentira
Por conservar un amor?
¿Quién no inventa una historieta
Por evitar un dolor?
¿Quién no se moja los labios
Con otros que sepan a miel?
¿Quién no cae ante el deseo
Y terminar siendo infiel?
Recordar todo en silencio
Como extraños nos sentimos
Paso a paso detallamos
Con cinismo comparamos
Y esa duda que nos mata
Y que asalta, que atenaza
Tus sentidos los vulnera
Nos tortura nos delata
Y no saber si es mejor
Mientras duerme le relatas
Amor se pareció tanto a ti
Que no pude guardar
En mi cuerpo el deseo
Que la tuve que amar
Sentí la necesidad
De tenerme que entregar
Sentí miedo sentí el peso de poderme equivocar
Fue como llegar a casa primero de mi viaje
Como empezar de nuevo después de disgustar
Como adelantar las caricias cuando nos pensábamos casar
O sentir la melodía antes de hacer esta canción
Como si la noche durara un poco más en vez de amanecer
Como si la lluvia cayera sin presagio cuando hay Sol
Como si el sueño se realizara mucho antes de vivir
Como si el niño llorara mucho antes de nacer
Amor se pareció tanto a ti
Que el nombre llevaban por igual
Y la misma prisa cuando solían caminar
Hasta el guiño y la sonrisa me parecieron tan igual
Sentí miedo sentí el peso
De quererme enamorar otra vez
(Y no podría decirle otra cosa si la veo
Que la extraño, que la pienso)
(Y no podría decirle otra cosa si la veo)
Y sigues viviendo en mí
Quisiera hacerte feliz y no puedo
(Y no podría decirle otra cosa si la veo)
Que no soy yo quien decide en este caso
Por eso el motivo y la causa de mi fracaso
(Y no podría decirle otra cosa si la veo
Que la extraño, que lo siento)
Y no podría decirle otra cosa si la veo
Que lo siento, ohhh
Het Leek Zoveel op Jou
Wie zegt er nou nooit een leugen
Om de liefde te bewaren?
Wie verzint er geen verhaal
Om pijn te vermijden?
Wie maakt zijn lippen nat
Met anderen die naar honing smaken?
Wie valt er niet voor de zucht
En eindigt als ontrouw?
Alles in stilte herinneren
Als vreemden voelen we ons
Stap voor stap, we detailleren
Met cynisme vergelijken we
En die twijfel die ons dodelijk maakt
Die ons overvalt, die ons verstikt
Jouw zintuigen kwetsen ze
Het martelt ons, het verraadt ons
En niet weten wat beter is
Terwijl je slaapt, vertel je het
Liefde leek zoveel op jou
Dat ik de verlangen niet kon verliezen
In mijn lijf moest ik het verlangen houden
Dat ik haar moest beminnen
Ik voelde de behoefte
Om me over te geven
Ik voelde angst, ik voelde het gewicht om te kunnen falen
Het was als thuiskomen voor mijn reis begon
Als opnieuw beginnen na een ruzie
Als eerder de strelingen geven als we ons verloving dachten
Of de melodie voelen voordat deze lied geboren werd
Alsof de nacht iets langer duurde in plaats van dat het dag werd
Alsof de regen viel zonder tekenen als de zon schijnt
Alsof de dromen uitkwamen nog voor we leefden
Alsof het kind al huilde nog voor het geboren werd
Liefde leek zoveel op jou
Dat ze allebei dezelfde naam droegen
En dezelfde haast toen ze vaak liepen
Zelfs de knipoog en de lach leken zo gelijk
Ik voelde angst, ik voelde het gewicht
Van opnieuw verliefd willen worden
(En ik zou niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
Dat ik haar mis, dat ik aan haar denk)
(En ik zou niets anders kunnen zeggen als ik haar zie)
En je leeft nog in mij
Ik zou je gelukkig willen maken en kan het niet
(En ik zou niets anders kunnen zeggen als ik haar zie)
Dat ik niet degene ben die beslist in dit geval
Daarom is de reden van mijn falen
(En ik zou niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
Dat ik haar mis, dat het me spijt)
En ik zou niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
Dat het me spijt, ohhh