Quien No Dice Una Mentira
Quien no dice una mentira por conservar un amor
Quien no inventa una historieta por evitar un dolor
Quien no se moja los labios con otros que sepan a miel
Quien no cae ante el deseo y termina siendo infiel
Recordar todo en silencio como extraños nos sentimos
Paso a paso detallamos con cinismo comparamos
Y esa duda que nos mata y que asalta que amenaza
Con sentidos nos vulnera nos tortura nos delata
Y no sabes si es mejor, mientras duermes me relatas
Amor, se pareció tanto a ti que no pude guardar
En mi cuerpo el deseo que la tuve que amar
Sentí la necesidad de tenerme que entregar
Sentí miedo sentí el peso de poderme equivocar
Fue como llegar a casa primero de mi viaje
Como empezar de nuevo, después de disgustar
Como adelantar las caricias cuando nos pensábamos casar
O sentir la melodía, antes de hacer esta canción
Como si la noche durara un poco mas en vez de amanecer
Como si la lluvia cayera sin presagio cuando hay sol
Como si el sueño se realizara, mucho antes de vivir
Como si el niño llorara mucho antes de nacer
Amor, se pareció tanto a ti que el nombre llevaban por igual
Y la misma prisa cuando solían caminar
Extraño hoy la sonrisa me parecieron tan igual
Sentí miedo sentí el peso de quererme enamorar, otra vez
Y no podría decirle otra cosa si la veo
Que la extraño, que la pienso
Y no podría decirle otra cosa si la veo
Que siga viviendo en mi
Quisiera hacerte feliz, y no puedo
Y no podría decirle otra cosa si la veo
Que no soy yo quien decidió en este caso
Por eso el motivo y la causa de mi fracaso
Y no podría decirle otra cosa si la veo
Que la extraño, que la pienso
Y no podría decirle otra cosa si la veo que lo siento
Wie zegt er geen leugen
Wie zegt er geen leugen om een liefde te behouden
Wie verzint een verhaal om pijn te vermijden
Wie bevochtigt zijn lippen met anderen die naar honing smaken
Wie valt niet voor de verlangens en wordt uiteindelijk ontrouw
Alles in stilte herinneren, als vreemden voelen we ons
Stap voor stap beschrijven we met cynisme vergelijken we
En die twijfel die ons doodt en ons aanvalt en bedreigt
Met zintuigen kwetsen we ons, martelen we ons, verraden we ons
En je weet niet of het beter is, terwijl je slaapt vertel je me
Liefde, het leek zo veel op jou dat ik het niet kon verbergen
In mijn lichaam de verlangens, dat ik je moest beminnen
Ik voelde de behoefte om me over te geven
Ik voelde angst, ik voelde het gewicht van een mogelijke fout
Het was als thuiskomen, eerst van mijn reis
Als opnieuw beginnen, na een teleurstelling
Als de strelingen vooruitlopen, toen we dachten te trouwen
Of de melodie voelen, voordat we dit lied maken
Alsof de nacht iets langer duurde in plaats van de dageraad
Alsof de regen viel zonder voorbode als de zon schijnt
Alsof de droom werkelijkheid werd, veel eerder dan leven
Alsof het kind huilde, veel eerder dan geboren te worden
Liefde, het leek zo veel op jou dat ze dezelfde naam droegen
En dezelfde haast toen ze gewoonlijk liepen
Ik mis vandaag de glimlach, ze leken zo gelijk
Ik voelde angst, ik voelde het gewicht van weer verliefd willen worden, opnieuw
En ik zou haar niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
Dat ik haar mis, dat ik aan haar denk
En ik zou haar niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
Dat ze in mij moet blijven leven
Ik zou je gelukkig willen maken, maar ik kan het niet
En ik zou haar niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
Dat ik niet degene ben die in dit geval besloot
Daarom de reden en de oorzaak van mijn falen
En ik zou haar niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
Dat ik haar mis, dat ik aan haar denk
En ik zou haar niets anders kunnen zeggen als ik haar zie, dat spijt me.