Se Parece Tanto A Ti
Quien no dice una mentira
Por consevar un amor
Quien no inventa una historieta
Por evitar un dolor
Quien no se moja los labios con otros que sepan a miel
Quien no cae en el deseo
Y terminar siendo infiel...
Recordar todo en silencio
Como extraños nos sentimos
Paso a paso detallamos
Con sinismo comparamos
Y esa duda q nos mata
Y que asalta q atenaza
Tus sentidos los vulnera
Nos tortura nos delata
Y no saber si es mejor
Mientras duerme le relatas:
Amor se pareció tanto a ti,
que no pude guardar en mi cuerpo el deseo que la tuve que amar
sentí la necesidad de tenerme que entregar,
sentí miedo sentí el peso de poderme equivocar
Fue como llegar a casa primero de mi viaje
Como empezar de nuevo, después de disgustar,
como adelantar las caricias cuando nos pensábamos casar
o sentir la melodia antes de hacer esta canción
como si la noche durara un poco mas en vez de amanecer
como si la lluvia cayera sin presagio cuando hay sol
como si el sueño se realizara mucho antes de morir
como si el niño llorara mucho antes de nacer
Amor se pareció tanto a ti,
que el nombre llevaban por igual
y la misma prisa cuando solian caminar
y hasta en la sonrisa me parecieron tan igual
sentí miedo sentí el peso
de quererme enamorar otra vez...
Y no podria decirle otra cosa si la veo,
que la extraño, que la pienso
Y no podria decirle otra cosa si la veo
y sigues viviendo en mi quisiera hacerte feliz y no puedo
Y no podria decirle otra cosa si la veo
que no soy yo quien decide en este caso
por eso el motivo y la causa de mi fracaso
Y no podria decirle otra cosa si la veo
que la extraño que lo siento
Y no podria decirle otra cosa si la veo
que lo siento, ohhh
Het Lijkt Zó Veel Op Jou
Wie zegt nooit een leugen
Om een liefde te behouden
Wie verzint nooit een verhaal
Om pijn te vermijden
Wie bevochtigt zijn lippen niet met anderen die naar honing smaken
Wie valt niet voor de verlangens
En eindigt als ontrouw...
Alles in stilte herinneren
Als vreemden voelen we ons
Stap voor stap beschrijven we
Met cynisme vergelijken we
En die twijfel die ons kwelt
En die ons overvalt en verstikt
Jouw zintuigen worden kwetsbaar
Het martelt ons, het verraadt ons
En niet weten wat beter is
Terwijl je slaapt, vertel je het:
Liefde leek zó veel op jou,
Dat ik het verlangen in mijn lichaam niet kon verbergen, dat ik je moest liefhebben
Ik voelde de behoefte om me over te geven,
Ik voelde angst, ik voelde het gewicht van de mogelijkheid om te falen
Het was als thuiskomen voor mijn reis
Als opnieuw beginnen, na een teleurstelling,
Als de aanrakingen vooruitlopen op het moment dat we dachten te trouwen
Of de melodie voelen voordat we dit lied maken
Alsof de nacht iets langer duurde in plaats van de dageraad
Alsof de regen viel zonder voorbode als de zon schijnt
Alsof de droom veel eerder uitkomt dan de dood
Alsof het kind veel eerder huilt dan geboren te worden
Liefde leek zó veel op jou,
Dat de naam gelijk was
En dezelfde haast als ze gewoonlijk liepen
En zelfs in de glimlach leken ze zo gelijk
Ik voelde angst, ik voelde het gewicht
Van weer verliefd willen worden...
En ik zou haar niets anders kunnen zeggen als ik haar zie,
Dat ik haar mis, dat ik aan haar denk
En ik zou haar niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
En je blijft in mij leven, ik zou je gelukkig willen maken en kan het niet
En ik zou haar niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
Dat ik niet degene ben die in dit geval beslist
Daarom de reden en de oorzaak van mijn falen
En ik zou haar niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
Dat ik haar mis, dat het me spijt
En ik zou haar niets anders kunnen zeggen als ik haar zie
Dat het me spijt, ohhh