395px

Mijn Leven

Guillermo Davila

Mi Vida

Hoy revivo poco a poco uno a uno los recuerdos de mi vida
Es domingo por la noche ya mañana es otro tiempo
Si no siento es que estoy muerto ya que vivo lo celebro es mi vida
Mi fortuna la que tengo largo rato con palabras

Conociendo el universo con sus besos
Alta la temperatura no hay desierto con sus manos
Son las cosas de la vida es mi vida que aparece como magia
Y surgen las montañas que cercan nuestros cuerpos

El cielo de repente nos arropa con azul
Las rosas todas juntas se posan en su risa
La espera por la vida no es cosa de llorar
Es todo lo que tengo es todo lo que siento
Es todo lo que aprendo es ella mi vida mi amor

Cuando vine a este a planeta nunca supe a ciencia cierta
De que trata todo esto del amor
Ahora sé que solo aprendo del lenguaje en tu silencio
Y del tiempo con tus sueños y los míos

Solo pido al universo que esto dure para siempre que si puede sea eterno
Que comience todo nuevo que repita nuestro encuentro
Que si quiere agregue flores de colores y las luces de arcoíris
Y surgen las montañas que cercan nuestros cuerpos

El cielo de repente nos arrope con azul
Las rosas todas juntas se posan en su risa
La espera por la vida no es cosa de llorar
Es todo lo que tengo es todo lo que siento
Es todo lo que aprendo es ella mi vida mi amor

Mijn Leven

Vandaag herleef ik langzaam één voor één de herinneringen van mijn leven
Het is zondagavond, morgen is er weer een nieuwe tijd
Als ik niets voel, ben ik dood, want als ik leef, vier ik het, het is mijn leven
Mijn geluk, dat ik al een tijd heb, met woorden

Het universum leren kennen met zijn kussen
De temperatuur stijgt, er is geen woestijn met zijn handen
Het zijn de dingen van het leven, het is mijn leven dat verschijnt als magie
En de bergen komen op die onze lichamen omringen

De lucht omarmt ons plotseling met blauw
De rozen samen poseren in haar lach
Wachten op het leven is geen reden om te huilen
Het is alles wat ik heb, het is alles wat ik voel
Het is alles wat ik leer, zij is mijn leven, mijn liefde

Toen ik op deze planeet kwam, wist ik nooit zeker
Waar dit alles over de liefde om draait
Nu weet ik dat ik alleen leer van de taal in jouw stilte
En van de tijd met jouw dromen en die van mij

Ik vraag alleen het universum om dit voor altijd te laten duren, als het kan, laat het eeuwig zijn
Laat alles opnieuw beginnen, laat onze ontmoeting zich herhalen
Als het wil, voeg dan bloemen van kleuren toe en de lichten van de regenboog
En de bergen komen op die onze lichamen omringen

De lucht omarmt ons plotseling met blauw
De rozen samen poseren in haar lach
Wachten op het leven is geen reden om te huilen
Het is alles wat ik heb, het is alles wat ik voel
Het is alles wat ik leer, zij is mijn leven, mijn liefde