Odalisca
Ela sonha ter mais do que podia ter
Embriagada nas ondas do prazer
A boca é vinho tinto
As mãos são de absinto
E a cintura dela é a estrela por nascer
Escultura moldada pelas mãos de Deus
Sepultura dos que disseram adeus
O rosto é uma pintura
E os homens são molduras vazias
Que ela pode preencher
Por amor, a gente se transforma em São João Batista
Ao negar Salomé
De paixão, a gente faz proezas de malabarista
Fazendo até o que não quer
Odalisca
Artista da imaginação
Tão promíscua no harém do coração...
A cada um que pede
Promete conceder
Mas recusa
Que a musa engana sem querer
Odaliska
Ze droomt van meer dan ze ooit had
Dronken op de golven van het genot
Haar mond is rode wijn
Haar handen zijn absint
En haar taille is de ster die nog moet verschijnen
Beeldhouwkunst gevormd door de handen van God
Graf voor degenen die afscheid namen
Haar gezicht is een schilderij
En de mannen zijn lege lijsten
Die ze kan vullen
Uit liefde veranderen we in Johannes de Doper
Als we Salomé negeren
Uit passie doen we kunsten als een jongleur
Zelfs dingen die we niet willen doen
Odaliska
Kunstenares van de verbeelding
Zo promiscu in het harem van het hart...
Voor iedereen die vraagt
Biedt ze beloftes aan
Maar weigert
Want de muze bedot zonder het te willen
Escrita por: Guinga / Aldir Blanc