395px

Bocanada

Gustavo Cerati

Bocanada

Cuando no hay más qué decirnos
Habla el humo, nada el humo
Y rema en espiral

Cuando no hay más qué decirnos
Se abren al aire vacíos
Que dos no pueden respirar

Para desvanecerse, alargando el después
Trayectoria sin final
Distante placer de una mirada frente a otra
Esfumándose

Cuando no hay más qué decirnos
Me hago uno con el humo
Serpenteando la razón

De todo aquello decidido
Se estira el tiempo y me olvido
Me olvido, como vos
Uh, en la espera, vagamos indiferentes
Por el espacio que dejó

Para desvanecerse, alargando el después
Una história sin final
Distante placer de una mirada frente a otra
Esfumándose

Bocanada

Wanneer er niets meer te zeggen valt
Spreekt de rook, zwemt de rook
En roeit in spiralen

Wanneer er niets meer te zeggen valt
Openen zich lege ruimtes
Die twee niet kunnen ademen

Om te vervagen, de tijd rekken
Een pad zonder einde
Verre vreugde van de ene blik naar de andere
Verdwijnend

Wanneer er niets meer te zeggen valt
Versmelten met de rook
Kronkelend door de rede

Van alles wat besloten is
Rekt de tijd en vergeet ik
Vergeet ik, net als jij
Uh, in de afwachting, zwerven we onverschillig
Door de ruimte die achterbleef

Om te vervagen, de tijd rekken
Een verhaal zonder einde
Verre vreugde van de ene blik naar de andere
Verdwijnend

Escrita por: Gustavo Cerati / Eduardo Chaijale / Thijs van Leer