Tranen Gelachen
Regen verpest een midden maart, tenminste dat had ze gedacht.
Maar ik heb in m'n hoofd nog wat zonlicht bewaard, dus ik ben de laatste
die lacht.
En met zonder jas, stap ik naar buiten,
begin ik m'n tocht vol goeie moed
Ik moet me inhouden niet te gaan fluiten,
zo loop ik de zon tegemoet.
Vandaag zie ik m'n vrienden van vroeger, gewoon om te zien of er ergens
iets zit
van die jongens in ons die nergens om vroegen die niet wilden weten wat
smaakt nou zou licht.
Refrein:
Ik heb tranen gelachen, onnozel gedaan en tenslotte tevreden... het licht
uitgedaan.
Ik word begroet met een klap op m'n schouder
hoe is het met jou, eerste grap eerste glas.
Hier in dit licht zijn we nauwelijks ouder, even een stilte dan lachen we
pas.
Een voor een druppelt het binnen, de mannen van toen veranderen nooit.
Maar toch is er nog zoveel nieuws te verzinnen de mannen van toen
veranderen nooit
Refrein:
Ik heb tranen gelachen, onnozel gedaan en tenslotte tevreden... het licht
uitgedaan.
De sterren voorspellen een ochtend in maart die fluistert; de lente
begint
en ik kan hier op dit uur geen taxi meer krijgen maar het maakt me niet
uit de lente begint
Refrein:
Ik heb tranen gelachen, onnozel gedaan en tenslotte tevreden... het licht
uitgedaan.
Ik heb tranen gelachen, onnozel gedaan en tenslotte tevreden... het licht
uitgedaan.
Het licht uitgedaan.
Lágrimas de risa
La lluvia arruina un mediados de marzo, al menos eso pensaba ella.
Pero en mi cabeza aún guardo un poco de luz solar, así que soy el último
en reír.
Y sin abrigo, salgo afuera,
comienzo mi camino con buen ánimo.
Debo contenerme para no silbar,
así que camino hacia el sol.
Hoy veo a mis amigos de antes, solo para ver si hay algo
de esos chicos en nosotros que no pedían nada, que no querían saber qué
sabor tiene la luz.
Coro:
He llorado de risa, hecho tonterías y finalmente satisfecho... apagué la luz.
Soy recibido con un golpe en el hombro,
¿cómo estás?, primera broma, primer vaso.
Aquí, en esta luz, apenas somos más viejos, un momento de silencio y luego reímos.
Uno por uno van llegando, los hombres de antes nunca cambian.
Pero aún hay tanto por descubrir, los hombres de antes nunca cambian.
Coro:
He llorado de risa, hecho tonterías y finalmente satisfecho... apagué la luz.
Las estrellas predicen una mañana de marzo que susurra; la primavera comienza
y a esta hora ya no puedo conseguir un taxi pero no me importa, la primavera comienza.
Coro:
He llorado de risa, hecho tonterías y finalmente satisfecho... apagué la luz.
He llorado de risa, hecho tonterías y finalmente satisfecho... apagué la luz.
Apagué la luz.