Arenas de Soledad
Empezar de nuevo
Sin destino y sin tener
Un camino cierto que, me enseñe a no perder la fe
Y escapar de este dolor sin pensar en lo que fue
¿cuanto aguanta un corazón sin el latido de creer?
[estribillo:]
En lo bello en la verdad de la esperanza
De esta sed de amar
En los sentimientos que se quedan
Sueños que perduran
Y busqué y subí y fui preso entre las alas del amor
Sin distancia y sin recuerdos
En las arenas de esta soledad
Presa de un silencio roto
Hijos del amanecer
Que nunca alcanzó esa luz, tan confundida en el placer
Y cierro los ojos, sólo para comprender
Cuánto aguanta un corazón sin el latido de creer
[estribillo x2]
Zand van Eenzaamheid
Opnieuw beginnen
Zonder bestemming en zonder te hebben
Een zekere weg die me leert niet de hoop te verliezen
En ontsnappen aan deze pijn zonder te denken aan wat was
Hoe lang houdt een hart vol zonder de klop van geloven?
[refrein:]
In het mooie, in de waarheid van de hoop
Van deze dorst om te beminnen
In de gevoelens die blijven hangen
Dromen die voortduren
En ik zocht en klom en was gevangen tussen de vleugels van de liefde
Zonder afstand en zonder herinneringen
In het zand van deze eenzaamheid
Gevangen in een gebroken stilte
Kinderen van de dageraad
Die nooit dat licht bereikte, zo verward in het genot
En ik sluit mijn ogen, alleen om te begrijpen
Hoe lang houdt een hart vol zonder de klop van geloven?
[refrein x2]