Undone
W takie wieczory jak ten, mógłbym pisać listy,
Mógłbym pisać wiersze, mógłbym być na mieście,
Bo kto by zgadł, że odejdziesz po tym co przeszliśmy,
Jakie mieliśmy szczęście.
No, ale nie jest mi tu ciszej czy puściej,
Czy nawet smutniej.
No może tylko rzadziej patrzę w lustro, gdy zakładam dżinsy.
Wcale się nie boję kobiet.
Sam sobie mogę strzelić w głowę.
Sam sobie chcę zniszczyć swoje życie.
Nie chcę twoich rąk, ty siadaj obok!
I chyba jestem już inny, jakiś taki silny,
Bardziej odważny, mobilny
Bo takie mamy czasy i takie mamy dni.
A kiedy depiluję brwi dzwonek do drzwi,
To znowu Ty.
Znów przebiegają myśli, bo kto by wyśnił,
Że wrócisz, że będziesz.
A Ty mówisz mi: zapomniałam szminki.
Wcale się nie boję kobiet.
Sam sobie mogę strzelić w głowę.
Sam sobie chcę zniszczyć swoje życie.
Nie chcę twoich rąk, ty siadaj obok.
Wiem, że potrafisz zrobić to jak należy się.
Nie chcę twoich rąk, nie chcę twoich rąk
Ja sam, ja sam,
Już wiem!
Deshecho
En noches como esta, podría escribir cartas,
Podría escribir poemas, podría estar en la ciudad,
Porque ¿quién iba a adivinar que te irías después de lo que pasamos,
Qué felices éramos?
Pero no estoy más tranquilo o en silencio aquí,
Ni siquiera más triste.
Quizás solo miro menos en el espejo cuando me pongo los jeans.
No le tengo miedo a las mujeres en absoluto.
Puedo dispararme en la cabeza.
Quiero destruir mi propia vida.
¡No quiero tus manos, siéntate a mi lado!
Y creo que ya soy diferente, algo más fuerte,
Más valiente, móvil.
Porque estos son los tiempos que vivimos y estos son los días que tenemos.
Y cuando suena el timbre de la depilación de cejas en la puerta,
Eres tú de nuevo.
Los pensamientos vuelven a correr, ¿quién iba a imaginar
Que regresarías, que estarías aquí?
Y tú me dices: olvidé el lápiz labial.
No le tengo miedo a las mujeres en absoluto.
Puedo dispararme en la cabeza.
Quiero destruir mi propia vida.
¡No quiero tus manos, siéntate a mi lado!
Sé que puedes hacerlo como se debe.
No quiero tus manos, no quiero tus manos.
Yo solo, yo solo,
Ya sé!