Stillborn
I wonder if depression ever ends
Or if it will end me
I'm still dancing on the edge of the blade
Till it cuts me in half
Some days I feel everything at once
Other days I feel nothing at all
So what's worse?
Drowning beneath the waves or dying from the thirst?
I dropped my Prozac from one day to the other
I do not regret, why should I bother?
I just wonder what will happen?!
Maybe it will kill me eventually set me free
Neither do I ask the night to explain
I wait for it and it envelops me
And so you, me, gloom and light
And shadows are
Don't charm away my melancholy, it's everything I've got
To me it's kind of death, but I'm forced to keep living
I won't glorify or romanticize what you call heartbreak
But nothing in this world was promised or belong to you
Someday someone won't be afraid of the lows I drag
They won't stay on the shore, they'll meet me in the depths
I am not dead but also not alive
I seem like a ghost with a beating heart
Cause death is not the greatest loss in life
But what dies inside us while we fledge
We are walking away quietly into empty spaces
We are trying to close the gaps of the past
Cause of all sad words of tongue or pen
The saddest are these: 'It might have been'
Don't charm away my melancholy, it's everything I've got
To me it's kind of death, but I'm forced to keep living
I won't glorify or romanticize what you call heartbreak
But nothing in this world was promised or belonged to you
Was promised or belonged to you
Doodgeboren
Ik vraag me af of depressie ooit eindigt
Of dat het mij zal beëindigen
Ik dans nog steeds op de rand van het mes
Totdat het me doormidden snijdt
Sommige dagen voel ik alles tegelijk
Andere dagen voel ik helemaal niets
Dus wat is erger?
Verdronken onder de golven of sterven van de dorst?
Ik heb mijn Prozac van de ene op de andere dag laten vallen
Ik heb er geen spijt van, waarom zou ik me druk maken?
Ik vraag me gewoon af wat er zal gebeuren?!
Misschien zal het me uiteindelijk doden en me bevrijden
Ik vraag de nacht ook niet om uitleg
Ik wacht erop en het omhult me
En zo jij, ik, somberheid en licht
En schaduwen zijn
Verleid mijn melancholie niet weg, het is alles wat ik heb
Voor mij is het een soort dood, maar ik ben gedwongen om te blijven leven
Ik zal niet verheerlijken of romantiseren wat jij hartzeer noemt
Maar niets in deze wereld was beloofd of behoorde jou toe
Op een dag zal iemand niet bang zijn voor de diepte die ik met me meedraag
Ze zullen niet op de oever blijven, ze zullen me ontmoeten in de diepten
Ik ben niet dood maar ook niet levend
Ik lijk op een geest met een kloppend hart
Want de dood is niet het grootste verlies in het leven
Maar wat binnenin ons sterft terwijl we opgroeien
We lopen stilletjes weg in lege ruimtes
We proberen de gaten van het verleden te dichten
Want van alle treurige woorden van tong of pen
Zijn de treurigste deze: 'Het had zo kunnen zijn'
Verleid mijn melancholie niet weg, het is alles wat ik heb
Voor mij is het een soort dood, maar ik ben gedwongen om te blijven leven
Ik zal niet verheerlijken of romantiseren wat jij hartzeer noemt
Maar niets in deze wereld was beloofd of behoorde jou toe
Was beloofd of behoorde jou toe