Όταν η νύχτα ανάβει τα φώτα
Ótan i nýchta anávei ta fóta
σκιές στο σκοτάδι γυρνούν όπως πρώτα
skies sto skotádi gurnún ópos próta
αυτά που μαζί σου μοιράστηκα χρόνια
aftá pou mazí sou moirástika chrónia
αυτά που είναι τώρα σαν χυμένη κολόνια
aftá pou eínai tóra san chyméni kolonía
και όταν τα μάτια κοιτούν στο ταβάνι
ke ótan ta mátia koitún sto taváni
μια βότκα με τόνικ το ξέρω δεν φτάνει
mia vótska me tónik to xéro den ftánei
να πνίξει τις μνήμες αυτές που σε φέρνουν
na pníxei tis mnímis aftés pou se férnoun
αυτές που μαζί σου ακόμα με δένουν
aftés pou mazí sou akóma me dénoun
Κι εγώ που πάντοτε ζητούσα
Ki egó pou pántote zitúsa
να ζεις αλλιώτικα από μένα
na zis alliótika apó ména
με λάθος τρόπο σ’ αγαπούσα
me láthos trópo s’ agapúsa
και ζούσα χρόνια μες στο ψέμα
ke zúsa chrónia mes sto pséma
Γιατί όταν η νύχτα θα φύγει το ξέρω
Giati ótan i nýchta tha fýgei to xéro
στο άδειο δωμάτιο ξανά θα υποφέρω
sto ádeio domátio xaná tha ypoféro
θα γράφω, θα σκίζω τραγούδια για σένα
tha grápfo, tha skízo tragoudia gia séna
θ’ αλλάζω κανάλια, θα ζω στα χαμένα
th’ allázo kanália, tha zo sta chaména
θα κάνω γκριμάτσες μπροστά στον καθρέφτη
tha káno grimátses brostá ston kathréfti
θα κάνω ευχές σ’ ένα αστέρι που πέφτει
tha káno efchés s’ éna astéri pou péfti
αν ήσουν κάπου και μ’ έβλεπες ίσως
an ísoun ká pou ke m’ évlepes ísos
θα ένιωθες οίκτο, αγάπη και μίσος
tha éniothes oíkto, agápi ke míso
Κι εγώ που πάντοτε ζητούσα
Ki egó pou pántote zitúsa
να ζεις αλλιώτικα από μένα
na zis alliótika apó ména
με λάθος τρόπο σ’ αγαπούσα
me láthos trópo s’ agapúsa
και ζούσα πάντα μες στο ψέμα
ke zúsa pánta mes sto pséma
Γιατί όταν η νύχτα με κόβει στα δυο
Giati ótan i nýchta me kóvei sta dyo
θυμάμαι που μου πες ένα άδειο αντίο
thymámai pou mou pes éna ádeio antío
κι αντί να φωνάξω, να τέξω, να κλάψω
ki antí na fonáxo, na téxo, na klápsō
να πέσω στα πόδια σου και να σε τρομάξω
na péso sta pódia sou ke na se tromáxo
εγώ όλα τα ζούσα σαν να 'ταν ταινία
egó óla ta zúsa san na 'tan tainía
εγώ σε κοιτούσα σκυφτή στη γωνία
egó se koitúsa skiftí sti gonia
και τώρα που η νύχτα ανάβει τα φώτα
ke tóra pou i nýchta anávei ta fóta
σκιές στο σκοτάδι γυρνούν όπως πρώτα
skies sto skotádi gurnún ópos próta
αυτά που μου είπες κι αυτά που δεν είπα
aftá pou mou eípes ki aftá pou den eípa
και τώρα η νύχτα μια πελώρια τρύπα
ke tóra i nýchta mia pelória trýpa
Κι εγώ που πάντοτε ζητούσα
Ki egó pou pántote zitúsa
να ζεις αλλιώτικα από μένα
na zis alliótika apó ména
με λάθος τρόπο σ’ αγαπούσα
me láthos trópo s’ agapúsa
και ζούσα πάντα μες στο ψέμα
ke zúsa pánta mes sto pséma
Κι εγώ που πάντοτε ζητούσα
Ki egó pou pántote zitúsa
να ζεις αλλιώτικα από μένα
na zis alliótika apó ména
με λάθος τρόπο σ’ αγαπούσα
me láthos trópo s’ agapúsa
και ζούσα πάντα μες στο ψέμα
ke zúsa pánta mes sto pséma
Ψέμα
Pséma
ψέμα
pséma
ψέμα
pséma