Μια φορά μεστη φωτιά εμείς
Mia fora mesti fotia emeis
δυο ψυχές στο φως μιας αστραπής
dyo psychés sto fos mias astrapís
δυο παιδιά που γελούν στη βροχή
dyo paidia pou geloun sti vrochí
μα τώρα πια σιωπή ναι σιωπή
ma tora pia siopí ne siopí
Κι αν λες πως νιώθεις τύψεις τύψεις
Ki an les pos niótheis típseis típseis
που’σβησες μια πυρκαγιά
pou'svises mia pyrkagiá
τύψεις τύψεις που’φυγες μακριά
típseis típseis pou'fyges makriá
δε θέλω ούτε καλημέρα μέρα
de thélo outi kaliméra méra
πια δε σ’ αγαπώ
pia de s' agapó
με θέλει άλλος και τώρα τη ζωή θα χαρώ
me thélei állos kai tora ti zoí tha charó
Το πρωί που έφυγες εσύ
To proi pou éfygues esý
είπα πως τελειώνει η ζωή
eípa pos teleiónei i zoí
μα πάει καιρός που γυρνάει ο τροχός
ma páei kairós pou gurnáei o trochós
κοιτάω ψηλά και ζω ξαναζώ
kitáo psilá kai zo xanazo
Κι αν λες πως νιώθεις τύψεις τύψεις
Ki an les pos niótheis típseis típseis
που 'σβησες μια πυρκαγιά
pou 'svises mia pyrkagiá
δε θα μου λείψεις λείψεις
de tha mou leípseis leípseis
φύγε μακριά
fýge makriá
δε θέλω ούτε καλημέρα μέρα
de thélo outi kaliméra méra
πια δε σ’ αγαπώ
pia de s' agapó
με θέλει άλλος και τώρα τη ζωή θα χαρώ
me thélei állos kai tora ti zoí tha charó
ναι να το ξέρεις πως τώρα ξαναζώ
ne na to xéreis pos tora xanazo
ναι να το ξέρεις πως τώρα τη ζωή θα χαρώ
ne na to xéreis pos tora ti zoí tha charó