Fangelsaður í Tilvist að Eilífu
Versta martröð sem aumur mannshugur
Getur hrundið til ímyndunar
Er sú hræðilega hugmynd um að vera alltaf til
Að eilífu hlekkjaður í þrálátri tilveru
Í paradís sem eftir árþúsund sem saman renna í eitt
Verður löngu könnuð slóð og vettvangur umkomuleysis
Eilíf endurholdgun eins og sjúkur brandari
Illgjarnra guða sem sjá tímann og rúm sem haldbæra einingu
Á sama hátt og dauðlegur maður myndi líta á hversdagslegan hlut
Eins og að loka skordýr í kassa og hrista hann stöðugt
Á meðan allt þeirra vesæla æviskeið er eingöngu
Eitt andartak á þinni lífsleið sem er þeim ómögulegt
Að gera sér í hugarlund
Í taumlausri trylltri gleði mun ég slátra saklausum
Til að sýna fram á að hinn eini grundvallarsannleikur er óreiðan
Í þessari handahófskenndu tilviljun sem kviknun lífsneistans í rauninni er
Ángeles Caídos en la Existencia Eterna
La peor pesadilla que una mente miserable
Puede hacer surgir en su imaginación
Es esa aterradora idea de estar siempre presente
Encadenado para siempre a una existencia tenaz
En un paraíso que tras milenios se funde en uno solo
Se convierte en un sendero y un lugar de impotencia ya conocido
La eterna reencarnación como un chiste enfermo
De dioses maliciosos que ven el tiempo y el espacio como una unidad tangible
De la misma manera que un mortal miraría un objeto cotidiano
Como encerrar insectos en una caja y agitarla constantemente
Mientras toda su miserable existencia es solo
Un instante en tu camino de vida que les resulta imposible
Imaginar en su mente
En una desenfrenada y loca alegría, yo sacrificaré a los inocentes
Para demostrar que la única verdad fundamental es el caos
En esta aleatoria casualidad que en realidad es la chispa de la vida.