Traðkandi Blómin í Eigin Hjartagarði
Í undirbúningi fyrir þann voveiglega atburð
Sem mér finnst ég hafa verið falið að fremja
Reynist mér nauðsynlegt að ganga gegn náttúrulegum
Innbyggðum og innrættum viðhorfum
Ég lít á þau sem kvilla, sjúkleg einkenni af ógeðslegri innanskömm
Sem kölluð er mannúð og samkennd
Meðaumkun, sníkjudýr í vitund minni
Sem ég verð að útrýma
Svo hún fái ekki hindrað minn illa ásetning
Ég velti mér upp úr harmleik og mannvonsku
Ég dæli í mig eitri og áfengi
Ég neita mér um svefn og mannlega nánd
Ég geri allt sem þörf krefur til að grafa
Ljósið inni í mér eins djúpt og ég get
Þegar ég finn ei lengur neitt
Tilfinningalaust villidýr
Get ég loksins gengið á vit örlaga með þeim óheppnu
Sem verða á mínum vegi er blóði skal úthellt
Flores Marchitas en Mi Propio Jardín
En preparación para ese trágico evento
Que siento que me han encomendado realizar
Me resulta necesario ir en contra de lo natural
De las actitudes innatas y arraigadas
Los veo como enfermedades, síntomas patológicos de una asquerosa vergüenza
Que se llama humanidad y compasión
Compasión, parásitos en mi conciencia
Que debo erradicar
Para que no frenen mis oscuros deseos
Me revuelco en tragedia y maldad humana
Me inyecto veneno y alcohol
Me niego el sueño y la cercanía humana
Hago todo lo que sea necesario para enterrar
La luz dentro de mí tan profundo como pueda
Cuando ya no siento nada
Bestia salvaje sin emociones
Finalmente puedo caminar hacia el destino con los desafortunados
Que se crucen en mi camino, donde la sangre será derramada
Escrita por: Ragnar S / Simon P