Heljareyga
Mín dýrmæta tið
Hvar fer hon og hví
Droymandi mong og long ein løta leið
Tann áin, ið rann
Har jarðklettin fann
Máaði burtur túsund ára skeið
Undir aldarjørð
Hugahellan hørð
Sum við Beinisvørð
Mín hugur hellan var
Barda bergið frítt
Brýtur brimið hvítt
Tekur tíðin sítt
Eitt heljareyga sær
Stjørnur standa hátt
Eina øld uttan egna megi og mátt
Øll ókomin ár
Hvørt farið eitt vár
Upphavs og enda gáta gerst mar greið
Um hvarv hvørvisjón
Og sveik meg øll vón
Hugurin sær í heljareygað seig
Stjørnur falla brátt
Og í kvøld stígur lagnan um mína gátt
Ojo de Halcón
Mis preciosos momentos
¿A dónde va ella y por qué?
Soñando mucho y largo, un camino solitario
El río que corría
Donde la roca encontró
Borró mil años de historia
Bajo la tierra de las edades
La mente dura
Como en Beinisvørð
Mi mente estaba firme
La montaña desnuda libre
Rompe las olas blancas
El tiempo pasa lentamente
Un ojo de halcón ve
Las estrellas brillan alto
Una era sin poder ni fuerza propia
Todos los años pasados
Cada primavera se va
El principio y el final se vuelven claros
En la visión de la desaparición
Y todas las esperanzas me fallan
La mente se sumerge en el ojo de halcón
Las estrellas caen rápidamente
Y esta noche la luna se eleva sobre mi puerta