La Nostalgia de Poncho
De las lejanas sabanas de Manaure
¡De las bonitas sabanas manaureras!
Se viene Poncho el lunes por la mañana
Llorando de nostalgia, por su querida tierra
No llores Poncho que ya noviembre viene
Y el Loperena pronto se va a cerrar
En vacaciones, con gallo y con amigos
A tu pueblo querido te vas a desquitar
¡Ay si lo vieran cómo sale...
Hombre el pobre Poncho pa´ Manaure!
Y los lunes se regresa
Hombre, todo lleno de tristez
Porque deja en la sabana
Hombre, tres monitos que lo llaman
Con gran frecuencia los sábados temprano
Lo ven que pasa del Valle pa´ La Paz
Al cabo rato pasa por La Tomita...
Manaure está cerquita... ¡Se siente el fresco ya!
Son tres monitos que tiene la sabana
Son tres monitos que yo le conocí
Y ahora comprendo el porqué de la nostalgia
Se le atormenta el alma cuando viene de allí
Ay si lo vieran cómo sale
Hombre el pobre Poncho pa´ Manaure!
Y los lunes se regresa
Hombre, todo lleno de tristeza
Porque deja en la sabana
Hombre, tres monitos que lo llaman
De Nostalgie van Poncho
Van de verre vlaktes van Manaure
Van de mooie vlaktes van Manaure!
Poncho komt maandagmorgen
Huilend van nostalgie, om zijn geliefde land
Huil niet Poncho, november komt eraan
En de Loperena gaat snel sluiten
In de vakantie, met een haan en vrienden
Ga je je geliefde dorp inhalen
Oh, als ze hem maar konden zien hoe hij vertrekt...
De arme Poncho naar Manaure!
En op maandag komt hij terug
Man, vol verdriet
Omdat hij in de vlakte achterlaat
Man, drie aapjes die hem roepen
Met grote regelmaat, zaterdagochtend
Zien ze hem van het Valle naar La Paz gaan
Na een tijdje komt hij langs La Tomita...
Manaure is dichtbij... je voelt de frisse lucht al!
Het zijn drie aapjes die de vlakte heeft
Het zijn drie aapjes die ik kende
En nu begrijp ik de reden van de nostalgie
Zijn ziel wordt gekweld als hij van daar komt
Oh, als ze hem maar konden zien hoe hij vertrekt...
De arme Poncho naar Manaure!
En op maandag komt hij terug
Man, vol verdriet
Omdat hij in de vlakte achterlaat
Man, drie aapjes die hem roepen