TRES CREUS
Más cash, más estrés, tres cruces a mis pies
Dos de estático por mes, este ice no sé qué es
Tengo VV colorless en el pecho tapándome los agujeros
Tengo tantos anillos que no puedo cruzar los dedos
Estaba pensando en cómo disparar con cero balas
Y de tanto planear salieron alas
Esas ofertas mejor que no las escucharas
Si las rechazas se doblan solas como cucharas
Tapándome la cara por el lujo silencioso
Rechazo la portada por el jomo
Me creo libre y solo corro detrás de la liebre como todos
Bajo con el perro y me los cruzo con el mono, oh shit
Pega'íto como un brick, nuevo día, nuevo peak
Voy a seguir contando pasta hasta que me salga un tic
Me quieren hacer la psicológica
Muevo fichas de LEGO como un juego de lógica
Intentan hacer lo que he hecho
Eso es empezar a levantar la casa por el techo
Quieren tapar esta mancha, están al acecho
Pero las lanchas siguen a sus anchas cruzando por el estrecho
Yo ya no me quejo, yo ni hablo
No se si es un reflejo, que es por viejo, por diablo
Pero guardo problemas en la cartera doblados
Si sigo haciendo pasta todas las noches como Carmela Soprano
Aunque la mayoría de veces me siento estúpido
Pero se me pasa despertando en este piso, es el último
Y se ve toda la ciudad como si fuera el público
Cuento otro lunes, muerdo el hueso hasta que se consume
Miro el peso pero eso no sube
Somos presos, hacemos formas con nubes
Besos, nos vemos en las zonas comunes
(Valencia)
DRIE KRUISEN
Meer cash, meer stress, drie kruisen aan mijn voeten
Twee van statisch per maand, deze ice weet ik niet wat het is
Ik heb VV kleurloos op mijn borst die de gaten bedekt
Ik heb zoveel ringen dat ik mijn vingers niet kan kruisen
Ik dacht na over hoe te schieten met nul kogels
En door al dat plannen kwamen er vleugels
Die aanbiedingen kun je beter niet horen
Als je ze afwijst, buigen ze vanzelf als lepels
Mijn gezicht bedekken door de stille luxe
Ik wijs de cover af vanwege de jomo
Ik voel me vrij en ren alleen achter de haas aan zoals iedereen
Ik ga naar beneden met de hond en kom ze tegen met de aap, oh shit
Plakkerig als een baksteen, nieuwe dag, nieuwe piek
Ik blijf pasta tellen tot ik een tic krijg
Ze willen me psychologisch maken
Ik beweeg LEGO-stukken als een logisch spel
Ze proberen te doen wat ik heb gedaan
Dat is beginnen met het huis van bovenaf op te tillen
Ze willen deze vlek verbergen, ze zijn op de loer
Maar de boten blijven vrij rondvaren door de nauwe doorgang
Ik klaag niet meer, ik spreek niet eens
Ik weet niet of het een reflectie is, dat het door ouderdom of duivels komt
Maar ik bewaar problemen in mijn portemonnee, dubbelgevouwen
Als ik elke nacht pasta blijf maken zoals Carmela Soprano
Hoewel ik me de meeste keren dom voel
Maar het gaat voorbij als ik wakker word in dit appartement, het is de laatste
En je ziet de hele stad alsof het publiek is
Tel weer een maandag, bijt in de bot tot het op is
Ik kijk naar het gewicht maar dat stijgt niet
We zijn gevangenen, we maken vormen met wolken
Kussen, we zien elkaar in de gemeenschappelijke ruimtes
(Valencia)