Ese muchacho Troilo
Ese muchacho Troilo...
Como el fueye que duele como él,
y su gran juventud hecha de arrugas...
Parece un corazón latiendo en las rodillas...
Ese muchacho Troilo...
Para mí que lo hicieron en mi casa
como el pan que la vieja siempre dio,
¡le sobra tanto amor que rompe los bolsillos!
¿Para qué volver a investigar
la bola de cristal, si ya aprendió a vivir?
Y entendió que hay madres que se van,
amigos que no están
y niños que se mueren sin juguetes...
Por eso el gordo Troilo
tiene tantos pecados con razón,
que al lado de Jesús y al lado del ladrón
también ganó su cruz de angustias y de alcohol...
Die jongen Troilo
Die jongen Troilo...
Zoals de pijn die hij met zich meedraagt,
en zijn grote jeugd vol rimpels...
Het lijkt wel een hart dat klopt in zijn knieën...
Die jongen Troilo...
Voor mij lijkt het alsof ze hem in mijn huis hebben gemaakt,
zoals het brood dat mijn moeder altijd gaf,
Hij heeft zoveel liefde dat het zijn zakken doet scheuren!
Waarom opnieuw onderzoeken
in de glazen bol, als hij al geleerd heeft te leven?
En hij begreep dat er moeders zijn die weggaan,
vrienden die er niet zijn
en kinderen die sterven zonder speelgoed...
Daarom heeft de dikke Troilo
met reden zoveel zonden,
want naast Jezus en naast de dief
heeft hij ook zijn kruis van angsten en van alcohol gewonnen...
Escrita por: Enrique Mario Francini / Homero Expósito