Quedémonos aquí
¡Amor, la vida se nos va,
quedémonos aquí, ya es hora de llegar!
¡Amor, quedémonos aquí!
¿Por qué sin compasión rodar?
¡Amor, la flor se ha vuelto a abrir
y hay gusto a soledad, quedémonos aquí!
Nuestro cansancio es un poema sin final
que aquí podemos terminar.
¡Abre tu vida sin ventanas!
¡Mira lo lindo que está el río!
Se despierta la mañana y tengo ganas
de juntarte un ramillete de rocío.
¡Basta de noches y de olvidos,
basta de alcohol sin esperanzas,
deja todo lo que ha sido
desangrarse en ese ayer sin fe!
Tal vez
de tanto usar el gris
te ciegues con el sol...
¡pero eso tiene fin!
¡Después verás todo el color,
amor, quedémonos aquí!
¡Amor, asómate a la flor
y entiende la verdad que llaman corazón!
¡Deja el pasado acobardado en el fangal
que aquí podemos comenzar!
Laten we hier blijven
Liefde, het leven glipt ons weg,
laten we hier blijven, het is tijd om aan te komen!
Liefde, laten we hier blijven!
Waarom zonder medelijden rollen?
Liefde, de bloem is weer open gegaan
en er is een smaak van eenzaamheid, laten we hier blijven!
Onze vermoeidheid is een gedicht zonder einde
wat we hier kunnen afmaken.
Open je leven zonder ramen!
Kijk hoe mooi de rivier is!
De ochtend ontwaakt en ik heb zin
om je een boeket van dauw te geven.
Geen nachten meer en geen vergeten,
geen alcohol zonder hoop,
laat alles wat geweest is
uitbloeden in dat gisteren zonder geloof!
Misschien
door zoveel grijs te gebruiken
blinder je jezelf met de zon...
maar dat heeft een einde!
Dan zie je alle kleuren,
liefde, laten we hier blijven!
Liefde, kijk naar de bloem
en begrijp de waarheid die hart wordt genoemd!
Laat het verleden verlamd in de modder
want hier kunnen we beginnen!