Yuyo verde
Callejón, callejón,
Lejano, lejano.
Íbamos perdidos de la mano
bajo un cielo de verano
soñando en vano.
Un farol, un portón
-igual que en un tango-
y los dos perdidos de la mano
bajo el cielo de verano
que partió.
Déjame que llore crudamente
con el llanto viejo adiós.
Donde el callejón se pierde
brotó ese yuyo verde
del perdón.
Déjame que llore y te recuerde
-trenzas que me anudan al portón-
De tu país ya no se vuelve
ni con el yuyo verde
del perdón.
¿Dónde estás? ¿Dónde estás?
¿A dónde te has ido?
¿Dónde están las plumas de mi nido,
la emoción de haber vivido
y aquel cariño?
Un farol, un portón
-igual que un tango-
y este llanto mío entre mis manos
y ese cielo de verano
que partió.
Groene yuyo
Steegje, steegje,
Ver weg, ver weg.
We waren verloren hand in hand
onder een zomerhemel
tevergeefs aan het dromen.
Een lantaarn, een poort
- net als in een tango -
en we beiden verloren hand in hand
onder de zomerhemel
die vertrok.
Laat me rauw huilen
met de oude afscheidstranen.
Waar het steegje verdwijnt
kwam dat groene yuyo op
van vergeving.
Laat me huilen en je herinneren
-vlechten die me aan de poort binden -
Van jouw land keer je niet terug
zelfs niet met het groene yuyo
van vergeving.
Waar ben je? Waar ben je?
Waar ben je heen gegaan?
Waar zijn de veren van mijn nest,
de emotie van het leven
en die liefde?
Een lantaarn, een poort
- net als in een tango -
en deze tranen van mij tussen mijn handen
en die zomerhemel
die vertrok.
Escrita por: Homero Expósito, Domingo Federico