Che bandoneón!
El duende de tu son, che bandoneón,
se apiada del dolor de los demás,
y al estrujar tu fueye dormilón
se arrima al corazón que sufre más.
Estercita y Mimí como Ninón,
dejando sus destinos de percal
vistieron al final mortajas de rayón,
al eco funeral de tu canción.
Bandoneón,
hoy es noche de fandango
y puedo confesarte la verdad,
copa a copa, pena a pena, tango a tango,
embalado en la locura
del alcohol y la amargura.
Bandoneón,
para qué nombrarla tanto,
no ves que está de olvido el corazón
y ella vuelve noche a noche como un canto
en las gotas de tu llanto,
¡che bandoneón!
Tu canto es el amor que no se dio
y el cielo que soñamos una vez,
y el fraternal amigo que se hundió
cinchando en la tormenta de un querer.
Y esas ganas tremendas de llorar
que a veces nos inundan sin razón,
y el trago de licor que obliga a recordar
si el alma está en "orsai", che bandoneón.
Wat een bandoneón!
De geest van jouw klank, wat een bandoneón,
heeft medelijden met de pijn van anderen,
en als je je slaperige blaasinstrument knijpt,
komt het dichterbij het hart dat het meest lijdt.
Estercita en Mimí zoals Ninón,
verlatend hun lot van katoen,
droegen uiteindelijk lijkwaden van rayon,
bij de begrafenisecho van jouw lied.
Bandoneón,
vandaag is het een nacht van fandango
en ik kan je de waarheid vertellen,
beker voor beker, verdriet voor verdriet, tango voor tango,
verpakt in de waanzin
van de alcohol en de bitterheid.
Bandoneón,
waarom zou ik haar zo vaak noemen,
zie je niet dat het hart vergeten is
en zij elke nacht terugkomt als een lied
in de druppels van jouw tranen,
wat een bandoneón!
Jouw zang is de liefde die niet gegeven werd
en de hemel die we ooit droomden,
en de broederlijke vriend die verdronken is
in de storm van een verlangen.
En die enorme drang om te huilen
die ons soms zonder reden overspoelt,
en de slok sterke drank die dwingt om te herinneren
of de ziel in
Escrita por: Aníbal Troilo / Homero Manzi