De barro
Estoy mirando mi vida
en el cristal de un charquito
y pasan mientras medito
las horas perdidas,
los sueños marchitos.
Y están tus ojos queridos
en el espejo de barro,
fantasma de mi cigarro,
reproche y olvido,
condena y perdón.
Vuelven tus ojos lejanos
con el llanto de aquel día.
Pensar que puse en tus manos
una culpa que era mía.
Pensar que no te llamé
y me alegré
mientras estabas penando,
pensar que no te seguí
y me reí
cuando te fuiste llorando.
Y hoy que no vale mi vida
ni este pucho del cigarro,
recién sé que son de barro
el desprecio y el rencor.
Así midiendo tu pena
noches y noches consumo
buscando ver en el humo
del pucho que fumo
tu imagen serena.
Y al encontrarte perdida
entre cigarro y cigarro,
sé que fue todo de barro,
de barro mi vida,
de barro mi amor.
Van klei
Ik kijk naar mijn leven
in de spiegel van een plasje
en terwijl ik mediteer
verstrijken de verloren uren,
de verwelkte dromen.
En jouw geliefde ogen
in de kleispiegel,
spook van mijn sigaret,
verwijt en vergetelheid,
veroordeling en vergeving.
Jouw verre ogen keren terug
met de tranen van die dag.
Te bedenken dat ik in jouw handen
een schuld legde die van mij was.
Te bedenken dat ik je niet belde
en me verheugde
terwijl jij leed,
te bedenken dat ik je niet volgde
en lachte
toen je huilend wegging.
En vandaag, nu mijn leven niets waard is
en deze sigaret ook niet,
weet ik pas dat de minachting
en de wrok van klei zijn.
Zo meetend jouw verdriet
verbruik ik nachten en nachten
op zoek naar jouw serene beeld
in de rook
van de sigaret die ik rook.
En als ik je verloren vind
tussen sigaret en sigaret,
weet ik dat alles van klei was,
vandaar mijn leven,
vandaar mijn liefde.