Desde el alma
Alma, si tanto te han herido,
¿por qué te niegas al olvido?
¿Por qué prefieres
llorar lo que has perdido,
buscar lo que has querido,
llamar lo que murió?
Vives inútilmente triste
y sé que nunca mereciste
pagar con penas
la culpa de ser buena,
tan buena como fuiste
por amor.
Fue lo que empezó una vez,
lo que después dejó de ser.
Lo que al final
por culpa de un error
fue noche amarga del corazón.
¡Deja esas cartas!
¡Vuelve a tu antigua ilusión!
Junto al dolor
que abre una herida
llega la vida
trayendo otro amor.
Alma, no entornes tu ventana
al sol feliz de la mañana.
No desesperes,
que el sueño más querido
es el que más nos hiere,
es el que duele más.
Vives inútilmente triste
y sé que nunca mereciste
pagar con penas
la culpa de ser buena,
tan buena como fuiste
por amor.
Vanuit de ziel
Ziel, als je zo vaak bent gekwetst,
waarom ontken je het vergeten?
Waarom geef je de voorkeur aan
het huilen om wat je verloren hebt,
het zoeken naar wat je wilde,
het roepen van wat gestorven is?
Je leeft nutteloos en treurig
en ik weet dat je het nooit verdiende
om te betalen met verdriet
voor de schuld om goed te zijn,
zo goed als je was
uit liefde.
Het was wat ooit begon,
wat daarna niet meer was.
Wat uiteindelijk
door een fout
een bittere nacht voor het hart werd.
Laat die brieven!
Keer terug naar je oude droom!
Naast de pijn
die een wond opent,
komt het leven
met een nieuwe liefde.
Ziel, sluit je raam niet
voor de blije zon van de ochtend.
Verlies de hoop niet,
want de meest geliefde droom
is degene die ons het meest verwondt,
het is degene die het meest pijn doet.
Je leeft nutteloos en treurig
en ik weet dat je het nooit verdiende
om te betalen met verdriet
voor de schuld om goed te zijn,
zo goed als je was
uit liefde.