Ninguna
Esta puerta se abrió para tu paso
Este piano tembló con tu canción
Esta mesa, este espejo y estos cuadros
Guardan ecos del eco de tu voz
Es tan triste vivir entre recuerdos
Cansa tanto escuchar ese rumor
De la lluvia sutil que llora el tiempo
Sobre aquello que quiso el corazón
No habrá ninguna igual, no habrá ninguna
Ninguna con tu piel ni con tu voz
Tu piel, magnolia que mojó la Luna
Tu voz, murmullo que entibió el amor
No habrá ninguna igual, todas murieron
En el momento que dijiste adiós
Cuando quiero alejarme del pasado
Es inútil, me dice el corazón
Ese piano, esa mesa y esos cuadros
Guardan ecos del eco de tu voz
En un álbum azul están los versos
Que tu ausencia cubrió de soledad
Es la triste ceniza del recuerdo
Nada más que ceniza, nada más
Geen Enkele
Deze deur ging open voor jouw komst
Deze piano trilde met jouw lied
Deze tafel, deze spiegel en deze schilderijen
Bewaren echo's van de echo van jouw stem
Het is zo triest om tussen herinneringen te leven
Het is zo vermoeiend om dat gerucht te horen
Van de subtiele regen die de tijd betreurt
Over wat het hart wilde
Er zal geen enkele zijn, er zal geen enkele zijn
Geen enkele met jouw huid of met jouw stem
Jouw huid, magnolia die de maan bevochtigde
Jouw stem, gefluister dat de liefde verwarmde
Er zal geen enkele zijn, ze zijn allemaal gestorven
Op het moment dat je afscheid nam
Wanneer ik me wil verwijderen van het verleden
Is het nutteloos, zegt mijn hart
Die piano, die tafel en die schilderijen
Bewaren echo's van de echo van jouw stem
In een blauw album staan de verzen
Die jouw afwezigheid bedekte met eenzaamheid
Het is de treurige as van de herinnering
Niets meer dan as, niets meer
Escrita por: Raúl Fernández Siro / Homero Manzi