Sur
San Juan y Boedo antiguo, y todo el cielo
Pompeya y más allá la inundación
Tu melena de novia en el recuerdo
Y tu nombre florando en el adiós
La esquina del herrero, barro y pampa
Tu casa, tu vereda y el zanjón
Y un perfume de yuyos y de alfalfa
Que me llena de nuevo el corazón
Sur
Paredón y después
Sur
Una luz de almacén
Ya nunca me verás como me vieras
Recostado en la vidriera
Y esperándote
Ya nunca alumbraré con las estrellas
Nuestra marcha sin querellas
Por las noches de Pompeya
Las calles y las lunas suburbanas
Y mi amor en tu ventana
Todo ha muerto, ya lo sé
San Juan y Boedo antiguo, cielo perdido
Pompeya y al llegar al terraplén
Tus veinte años temblando de cariño
Bajo el beso que entonces te robé
Nostalgias de las cosas que han pasado
Arena que la vida se llevó
Pesadumbre de barrios que han cambiado
Y amargura del sueño que murió
Zuid
San Juan en het oude Boedo, en de hele lucht
Pompeya en verderop de overstroming
Jouw bruidshaar in de herinnering
En jouw naam bloeit in het afscheid
De hoek van de smid, klei en pampa
Jouw huis, jouw stoep en de sloot
En een geur van kruiden en alfalfa
Die opnieuw mijn hart vult
Zuid
Muur en daarna
Zuid
Een licht van de winkel
Je zult me nooit meer zien zoals je me zag
Leunend tegen de etalage
En op je wachtend
Ik zal nooit meer stralen met de sterren
Onze tocht zonder ruzies
Door de nachten van Pompeya
De straten en de voorstedelijke manen
En mijn liefde in jouw raam
Alles is dood, dat weet ik al
San Juan en het oude Boedo, verloren hemel
Pompeya en bij het bereiken van de dijk
Jouw twintig jaar trillen van genegenheid
Onder de kus die ik je toen stal
Nostalgie van de dingen die zijn gebeurd
Zand dat het leven heeft meegenomen
Zwaarte van buurten die zijn veranderd
En bitterheid van de droom die is gestorven
Escrita por: Homero Manzi, Aníbal Troilo