Jag Väntar Vid Min Mila
Jag väntar vid min mila medan timmarna lida,
Medan stjärnorna vandra och nätterna gå.
Jag väntar på en kvinna från färdvägar vida
Den käraste, den käraste med ögon blå.
Jag tänkt mig en vandrande doftande blomma
Och drömde om ett skälvande gäckande skratt,
Jag trodde jag såg den mest älskade komma
Genom skogen, över hedarna en snötung natt.
Glatt ville jag min drömda på händerna bära
Genom snåren dit bort där min koja står,
Och höja ett jublande rop mot den kära.
Välkommen du, som väntats I ensamma år.
Jag väntar vid min mila medan timmarna lida
Medan skogarna sjunga och skyarna gå.
Jag väntar på en vandrerska från färdvägar vida -
Den käraste, den käraste med ögon blå.
Ik Wacht Bij Mijn Mila
Ik wacht bij mijn mila terwijl de uren verstrijken,
Terwijl de sterren dwalen en de nachten gaan.
Ik wacht op een vrouw van verre wegen,
De liefste, de liefste met blauwe ogen.
Ik stelde me een geurige, zwijgende bloem voor,
En droomde van een trillend, spottend gelach,
Ik dacht dat ik de meest geliefde zag komen
Door het bos, over de heide op een sneeuwrijke nacht.
Blij wilde ik mijn gedroomde op handen dragen
Door de struiken daarheen waar mijn hut staat,
En een juichend geroep richten naar de geliefde.
Welkom jij, die in eenzaamheid werd verwacht.
Ik wacht bij mijn mila terwijl de uren verstrijken,
Terwijl de bossen zingen en de wolken gaan.
Ik wacht op een wandelaarster van verre wegen -
De liefste, de liefste met blauwe ogen.