Los Paraguas de Buenos Aires
Está lloviendo en Buenos Aires, llueve,
y en los que vuelve a sus casas, pienso,
y en la función de los teatritos pobres
y en los fruteros que a lluvia besan.
Pensando en quienes ni paraguas tienen,
siento que el mío para arriba tira.
"No ha sido el viento, si no hay viento", digo,
cuando de pronto mi paraguas vuela.
Y cruza lluvias de hace mucho tiempo:
la que al final mojó tu cara triste,
la que alegró el primer abrazo nuestro,
la que llovió sin conocernos, antes.
Y desandamos tantas lluvias, tantas,
que el agua está recién nacida, ¡vamos!,
que está lloviendo para arriba, llueve,
y con los dos nuestro paraguas sube.
A tanta altura va, querida mía,
camino de un desaforado cielo
donde la lluvia en sus orillas tiene
y está el principio de los días claros.
Tan alta, el agua nos disuelve juntos
y nos convierte en uno solo, uno,
y solo uno para siempre, siempre,
en uno solo, solo, solo pienso.
Pienso en quien vuelve hacia su casa
y en la alegría del frutero
y, en fin, lloviendo en Buenos Aires sigue,
yo no he traído ni paraguas, llueve, llueve.
De Paraplu's van Buenos Aires
Het regent in Buenos Aires, het regent,
en ik denk aan degenen die naar huis gaan,
en aan de voorstelling van de arme theaterzaaltjes
en aan de fruitverkopers die de regen kussen.
Denkend aan degenen die geen paraplu hebben,
voel ik dat de mijne omhoog trekt.
"Het was de wind niet, als er geen wind is," zeg ik,
wanneer plotseling mijn paraplu wegvliegt.
En het kruist regen van lang geleden:
de regen die uiteindelijk je treurige gezicht nat maakte,
de regen die onze eerste omhelzing vrolijk maakte,
de regen die viel voordat we elkaar kenden.
En we lopen zoveel regen terug, zoveel,
dat het water net geboren is, laten we gaan!,
dat het omhoog regent, het regent,
en met ons tweeën stijgt onze paraplu.
Zo hoog gaat het, mijn lief,
op weg naar een woeste lucht
daar waar de regen aan de oevers heeft
en het begin van de heldere dagen is.
Zo hoog, het water lost ons samen op
en maakt ons tot één, één,
en maar één voor altijd, altijd,
als één, alleen, alleen denk ik.
Ik denk aan degene die naar huis terugkeert
en aan de vreugde van de fruitverkoper
en, uiteindelijk, het blijft regenen in Buenos Aires,
ik heb geen paraplu meegenomen, het regent, het regent.
Escrita por: Astor Piazzolla - Horacio Ferrer