Nada
He llegado hasta tu casa...
¡Yo no sé cómo he podido!
Si me han dicho que no estás,
que ya nunca volverás...
¡Si me han dicho que te has ido!
¡Cuánta nieve hay en mi alma!
¡Qué silencio hay en tu puerta!
Al llegar hasta el umbral,
un candado de dolor
me detuvo el corazón.
Nada, nada queda en tu casa natal...
Sólo telarañas que teje el yuyal.
El rosal tampoco existe
y es seguro que se ha muerto al irte tú...
¡Todo es una cruz!
Nada, nada más que tristeza y quietud.
Nadie que me diga si vives aún...
¿Dónde estás, para decirte
que hoy he vuelto arrepentido a buscar tu amor?
Ya me alejo de tu casa
y me voy ya ni sé donde...
Sin querer te digo adiós
y hasta el eco de tu voz
de la nada me responde.
En la cruz de tu candado
por tu pena yo he rezado
y ha rodado en tu portón
una lágrima hecha flor
de mi pobre corazón.
Niets
Ik ben tot je huis gekomen...
Ik weet niet hoe ik het heb gedaan!
Als ze me hebben verteld dat je er niet bent,
dat je nooit meer terugkomt...
Als ze me hebben verteld dat je weg bent!
Wat een sneeuw ligt er in mijn ziel!
Wat een stilte is er bij je deur!
Bij het bereiken van de drempel,
verhinderde een slot van pijn
mijn hart.
Niets, niets blijft er in je geboortehuis...
Alleen spinnenwebben die de onkruid maakt.
De rozenstruik bestaat ook niet meer
en het is zeker dat hij is gestorven toen jij ging...
Alles is een kruis!
Niets, niets meer dan verdriet en stilte.
Niemand die me zegt of je nog leeft...
Waar ben je, om je te zeggen
dat ik vandaag spijt heb en je liefde kom zoeken?
Ik loop al weg van je huis
en ik weet niet eens waarheen...
Ongewild zeg ik vaarwel
en zelfs de echo van je stem
antwoordt me vanuit het niets.
Bij het kruis van je slot
heb ik voor je verdriet gebeden
en er rolde bij je poort
een traan gemaakt van een bloem
van mijn arme hart.