Tristeza marina
Tú quieres más el mar,
me dijo con dolor
y el cristal de su voz se quebró.
Recuerdo su mirar
con luz de anochecer
y esta frase como una obsesión:
"Tienes que elegir entre tu mar y mi amor".
Yo le dije: "No"
y ella dijo: "Adiós".
Su nombre era Margó,
llevaba boina azul y
en su pecho colgaba una cruz.
Mar...
Mar, hermano mío...
Mar...
En tu inmensidad
hundo con mi barco carbonero
mi destino prisionero
y mi triste soledad.
Mar...
Yo no tengo a nadie.
Mar...
Ya ni tengo amor.
Sé que cuando al puerto llegue un día
esperando no estará Margó.
Mi pena es tempestad
que azota el corazón
con el viento feroz del dolor.
Jamás la olvidaré
y siempre escucharé
sus palabras como una obsesión:
"Tienes que elegir entre tu mar y mi amor".
Triste, dije: "No"
y escuché su adiós...
Su nombre era Margó,
llevaba boina azul
y en su pecho colgaba una cruz.
Zee van Verdriet
Jij houdt meer van de zee,
zei ze met pijn
en het glas van haar stem brak.
Ik herinner me haar blik
met de gloed van de avond
en deze zin als een obsessie:
"Je moet kiezen tussen jouw zee en mijn liefde."
Ik zei: "Nee"
en zij zei: "Vaarwel."
Haar naam was Margó,
ze droeg een blauwe baret en
een kruis hing om haar hals.
Zee...
Zee, mijn broer...
Zee...
In jouw oneindigheid
verzonken met mijn kolenschip
mijn gevangen bestemming
en mijn treurige eenzaamheid.
Zee...
Ik heb niemand.
Zee...
Ik heb zelfs geen liefde meer.
Ik weet dat als ik op een dag in de haven aankom
Margó niet zal wachten.
Mijn verdriet is een storm
die het hart teistert
met de woeste wind van de pijn.
Ik zal haar nooit vergeten
en altijd zal ik horen
haar woorden als een obsessie:
"Je moet kiezen tussen jouw zee en mijn liefde."
Verdrietig zei ik: "Nee"
en hoorde haar vaarwel...
Haar naam was Margó,
ze droeg een blauwe baret
en een kruis hing om haar hals.