Ylle Kuihtuneen Ajan Ajatusten
Suru on valloittanut kaiken.
Siellä mistä hyvyyden ilot on pois ajettu.
Tuulet syöksyvät avoimesta haudasta
Viiltäen jäisenä kunnes viimeinen
Valon kipinä on sammutettu.
Muistakaamme surunkelmeä hautajaiskuu
Jonka katseesta enkelit turhaan etsivät sääliä.
Ajattoman kunnian ja kylmän loiston ajat
Kun Kuolema korjasi satoaan.
Me olemme synkän mahdin hovi,
Silmän suuruuden hallitsijoita.
Ikuisen mustan taidon kantajia.
He, jotka tuovat kristityille kuoleman.
Me olemme Paholaisen ritareita,
Hiidentornin musta Mahti,
Jonka alle Hänen tuhonsa
Voimat suotiin.
Nämä ajat muistissamme käymme sotaan,
Viimeiseen, surumustan taivaan
Ja talven lumien ylle.
Uusi saatanallinen todellisuus,
Elävä saatanallinen unelma,
Meidän Mahtimme Kuolemassa.
Lojuu kristinusko nyrkin murskattua
Sen elämäntahtoisen heikon kallon.
Por encima de los tres del tiempo desvanecido
El dolor lo ha conquistado todo
Donde las alegrías de la bondad han sido expulsadas
Vientos que salen de una tumba abierta
Aplastar hielo hasta el último
La chispa de luz está apagada
Recordemos la triste luna funeraria
En cuya mirada los ángeles buscan en vano piedad
Gloria eterna y gloria fría
Cuando la Muerte estaba cosechando sus cosechas
Somos la corte del poder oscuro
Los gobernantes de la grandeza del ojo
Cuidadores del arte negro eterno
Los que traen la muerte a los cristianos
Somos los Caballeros del Diablo
Poderoso negro de la Torre de Hiiuth
Bajo el cual Su destrucción
Los poderes fueron dados
Estos tiempos en nuestra memoria vamos a la guerra
Hasta el final, el dolor cielo negro
Y sobre la nieve del invierno
Una nueva realidad satánica
Un sueño satánico vivo
Nuestro poder en la muerte
El cristianismo está acostado con un puño roto
Ese cráneo débil y de por vida