Devastation and redemption
kě tàn
qiū hóng shé dān fù nán shuang
chī rén chī yuàn hèn mí kuáng
zhī yīn nà xié shēng jì fú dìng huò yāng
ruò fēi jīn guó bá jiàn ren jiē mìng sàng
fán yuán méng méng xiān yuán tāo
tiān lún sàn qù jiàng fǔ yāo
zhū sī fù jué làn kē qiáo
xuě ní hóng jì yáo
hè guī bù jiàn xī huá biǎo
zhū sī wǎng jié hún fān piāo yīn
guǒ hóng chén miǎo miǎo
yān xiāo
shén nǚ pī guān, dào zhè lǐ běn gāi jiē jìn wěi shēng
dàn jīn rì wǒ zài tiān yī bǐ
chàng yǔ zhū wèi tīng
qǔ gāo wèi bì rén bù shí
zì yǒu zhī yīn hé qīng cí
hóng yīng liè liè jiàn liú xīng
zhí zhǐ nù cháo xǐ hǎi qīng
bǐ shí hè guī
máng máng tiān dì wú yī kào
gū shēn lí qù
jīn rì zài huì
xin péng jiù yǒu zuò mǎn táng
gòng jù cǐ shí
Verwoesting en verlossing
kě tàn
de herfst is rood, de slang is eenzaam
mensen bijten, wrok en waanzin
de klank van die demonische stem, de aarde is verdoemd of verloren
als een gouden vogel, de wereld verliest zijn zingeving
de chaos is als een mist die ons omhult
de hemel stort neer, de demon komt naar beneden
het rode bloed stroomt als een rivier
sneeuw en aarde, een vreselijke dans
de terugkeer is niet te zien, de glans is vervaagd
het verleden is een schaduw die ons blijft achtervolgen
het rode stof stijgt op
en verdwijnt
de godin kijkt toe, hier zou het heilig moeten zijn
maar vandaag zing ik in de lucht
terwijl de sterren luisteren
neem de hoge weg, de mensen zijn niet te vertrouwen
zelfbewustzijn en poëtische woorden
de rode rozen bloeien als vallende sterren
rechtstreeks de woede van de zee in
als de tijd terugkeert
de uitgestrekte hemel en aarde zijn niet te vertrouwen
ik ben alleen weggegaan
vandaag zal ik terugkomen
mijn vrienden zijn er al, de tafel is gedekt
laten we samen deze tijd delen