Rhapsodia Roscida
Domina praeteritae peribitur et sculpitur crastino
Canonem gnosis inscribit inclinabimini non iam ad caelesti
Ecce premeris quoniam iuvenis sanguinum es derelicte
A malo pressa voces iterum conquiratis quam manui sis tenere etiamsi (nolite me relinquere ir in finem etiamsi)
Qui formaret falsum deum (vae cui formavit deum)
Ad nihil utile
Poesis eis letis recto fatus tecum fallis deperdite
Estris vae falsatis quod ad propinquavit
Rhapsodie Roscida
La maîtresse du passé périra et sera sculptée demain
Le canon de la connaissance s'inscrit, vous ne vous inclinerez plus vers le céleste
Regarde, tu es accablé car tu es un jeune abandonné du sang
Écrasé par le mal, que les voix se rassemblent à nouveau, même si tu dois tenir ma main (ne me laisse pas partir, même jusqu'à la fin)
Celui qui a façonné un faux dieu (malheur à celui qui a créé un dieu)
Pour rien d'utile
La poésie, avec eux, te fait dire des choses fausses, tu es perdu dans l'illusion
Hélas, ce qui est faux s'est approché.