Los Tesoros Imposibles
Duele llorar cristales
Cuando se congela el agua de los lagrimales
Y tu que siempre presumiste de vivir la carne
En carnavales, fiestas y bacanales
Es hora ya de barajar el naipe de las verdades
De las verdades
He perdido toda la vida
Buscando el arca perdida
Los tesoros imposibles que ha escondido tu sonrisa
Si lo nuestro fue mentira
Tus coartadas no respiran
Olvidaste pintalabios imprudente en bocas que no eran la mía
En bocas que no eran la mía
Duele, son cosas normales
Esto es lo que tiene ser princesa de los arrabales
Tu ya una clásica en los coches de la noches de Madrid
Con tus rituales
La soledad se está encargando en silencio
De curar despacio todos tus males, todos tus males
Todos tus males, todos tus males
He perdido toda la vida
Buscando el arca perdida
Los tesoros imposibles que ha escondido tu sonrisa
Si lo nuestro fue mentira
Tus coartadas no respiran
Olvidaste pintalabios imprudente en bocas que no eran la mía
En bocas que no eran la mía, En bocas que no eran la mía
En bocas que no eran la mía
Aún recuerdo los cuerpos acostados
Cuando éramos el mismo beso, el mismo abrazo
El mismo sueño eterno y dorado
He perdido toda la vida
Buscando el arca perdida
Los tesoros imposibles que ha escondido tu sonrisa
Si lo nuestro fue mentira
Tus coartadas no respiran
Olvidaste pintalabios imprudente
He perdido toda la vida
Buscando el arca perdida
Los tesoros imposibles que ha escondido tu sonrisa
Si lo nuestro fue mentira
Tus coartadas no respiran
Olvidaste pintalabios imprudente, insolente, impaciente, improcedente
En bocas que no eran la mía, en bocas que no eran la mía
En bocas que no eran la mía, en bocas que no eran la mía
De Onmogelijkheden
Het doet pijn om te huilen, kristallen
Wanneer het water van de traanklieren bevriest
En jij, die altijd opschepte over het leven in de vleespotten
Op carnaval, feesten en bacchanalen
Het is tijd om de kaarten van de waarheden te schudden
Van de waarheden
Ik heb mijn hele leven verloren
Op zoek naar de verloren ark
De onmogelijke schatten die jouw glimlach heeft verstopt
Als wat wij hadden een leugen was
Adem je alibi's niet meer
Je vergat de onvoorzichtige lippenstift op lippen die niet de mijne waren
Op lippen die niet de mijne waren
Het doet pijn, het zijn normale dingen
Dit is wat je krijgt als je een prinses van de achterbuurten bent
Jij, al een klassieker in de auto’s van de nachten in Madrid
Met jouw rituelen
De eenzaamheid zorgt in stilte
Langzaam voor al jouw kwalen, al jouw kwalen
Al jouw kwalen, al jouw kwalen
Ik heb mijn hele leven verloren
Op zoek naar de verloren ark
De onmogelijke schatten die jouw glimlach heeft verstopt
Als wat wij hadden een leugen was
Adem je alibi's niet meer
Je vergat de onvoorzichtige lippenstift op lippen die niet de mijne waren
Op lippen die niet de mijne waren, op lippen die niet de mijne waren
Op lippen die niet de mijne waren
Ik herinner me nog de lichamen die lagen
Toen we dezelfde kus waren, dezelfde omhelzing
Dezelfde eeuwige en gouden droom
Ik heb mijn hele leven verloren
Op zoek naar de verloren ark
De onmogelijke schatten die jouw glimlach heeft verstopt
Als wat wij hadden een leugen was
Adem je alibi's niet meer
Je vergat de onvoorzichtige lippenstift
Ik heb mijn hele leven verloren
Op zoek naar de verloren ark
De onmogelijke schatten die jouw glimlach heeft verstopt
Als wat wij hadden een leugen was
Adem je alibi's niet meer
Je vergat de onvoorzichtige, brutale, ongeduldige, ongepaste lippenstift
Op lippen die niet de mijne waren, op lippen die niet de mijne waren
Op lippen die niet de mijne waren, op lippen die niet de mijne waren