Mis 100 últimas Mañanas
He venido a enterrarte
con mi pala de saliva,
a escupirte la amargura
que escondí en el ataúd.
En la caja de mis muertos, de mis sentiminetos muertos, de los desamores perros
que ladran al cielo azul.
Cielo gris como ceniza,
no me mates que ahora matan
el brillo de tu sonrisa
que guardaba en un baúl.
Allí busqué tu recuerdo, cualquier pensamiento cuerdo
que me ahogue esta locura
que me impide ver la luz.
Estribillo:
Y mataste mis cien últimas mañanas
Cada día que despertaba yo volvía a masticar
tierra seca que caía
como el plomo de tu olvido.
Cucarachas he comido desde el día del altar.
Y quizá no fui tu tipo
pero existe otra moneda
con las que pagar los versos
que me robaste con glamour.
Alebosa y a destiempo
con tus arsénicos besos
que envenenaron mi cuerpo
y me quitaron la salud.
Estribillo:
Y mataste mis cien últimas mañanas.
Cada día que despertaba yo volvía a masticar
tierra seca que caía
como el plomo de tu olvido.
Cucarachas he comido desde el día del altar.
Negocié con la cazaya
otras cien noches oscuras.
Y busqué en faldas paradas otra joya como tú.
Saqué a cenar mi ruina
entre jazmines y biancas
con las que empaché a mi astío como a un sucio ataúd.
Estribillo:
Y mataste mis cien últimas mañanas.
Cada día que despertaba yo volvía a masticar
tierra seca que caía
como el plomo de tu olvido.
Cucarachas he comido
desde el día del altar.
He besado, ya por fin esta mañana
los labios de la venganza cuando volviste a llamar.
Las arenas movedizas
te llegan por el ombligo.
Pagarás con un castigo
lo que me hiciste pasar.
Las arenas movedizas
te llegan por el ombligo.
Pagarás con un castigo lo que me hiciste pasar.
"Ciao bambina"..."dolce amore mio"..."arrivederci"...
Mijn Laatste Honderd Ochtenden
Ik ben gekomen om je te begraven
met mijn schep van speeksel,
om je de bitterheid te spuien
verstopte in de kist.
In de doos van mijn doden, van mijn dode gevoelens, van de hondenliefdes
Die naar de blauwe lucht blaffen.
Grijze lucht als as,
dood me niet, want nu doden
het glans van je glimlach
Die ik in een kist bewaarde.
Daar zocht ik je herinnering, elke redelijke gedachte
Die deze gekte kan verdrinken
Die me verhindert het licht te zien.
Refrein:
En je hebt mijn laatste honderd ochtenden gedood.
Elke dag dat ik wakker werd, begon ik weer te kauwen
op droge aarde die viel
als het lood van je vergeten.
Kakkerlakken heb ik gegeten sinds de dag van het altaar.
En misschien was ik niet jouw type
maar er is een andere munt
om de verzen te betalen
Die je met glamour van me hebt gestolen.
Alebosa en ongepast
met je arsenicum-kussen
Die mijn lichaam vergiftigden
en me de gezondheid ontnamen.
Refrein:
En je hebt mijn laatste honderd ochtenden gedood.
Elke dag dat ik wakker werd, begon ik weer te kauwen
op droge aarde die viel
als het lood van je vergeten.
Kakkerlakken heb ik gegeten sinds de dag van het altaar.
Ik heb onderhandeld met de jager
voor nog eens honderd donkere nachten.
En ik zocht in stilstaande rokken naar een andere schat zoals jij.
Ik nam mijn ondergang mee uit eten
tussen jasmijnen en witten
met wie ik mijn verveling volstopte als in een vieze kist.
Refrein:
En je hebt mijn laatste honderd ochtenden gedood.
Elke dag dat ik wakker werd, begon ik weer te kauwen
op droge aarde die viel
als het lood van je vergeten.
Kakkerlakken heb ik gegeten
sinds de dag van het altaar.
Ik heb gekust, eindelijk deze ochtend
De lippen van wraak toen je weer belde.
De drijfzand
bereikt je via je navel.
Je zult betalen met een straf
voor wat je me hebt laten doorgaan.
De drijfzand
bereikt je via je navel.
Je zult betalen met een straf voor wat je me hebt laten doorgaan.
"Ciao bambina"..."zoete liefde van mij"..."tot ziens"...