Hyleon
fosnet surd de frunze
ce-n cadere rup
din tacerea
pur-a unui cuib de lup
nu e fiara nu e om
nu e viu dar nu-i nici mort
nu e fiara nu e om
pururi mandru hyleon
timpuri noi si vechi
se zbat sa vina iar
mituri, nasc himere
ce se-nchin-amar
nu-i om, nu-i nici zeu
nici lighioana nu-i
umbra, celui ce a fost
dar inca nu-i
stihuri, in tacere
nasc un pui de om
ce e, uns de-un vis,
de-o umbra, Hyleon
Hyleon
bosque sordo de hojas
donde caen rotas
del silencio
puro de una guarida de lobo
no es bestia, no es humano
no está vivo pero no está muerto
no es bestia, no es humano
siempre orgulloso Hyleon
tiempos nuevos y antiguos
luchan por regresar
mitos, dan a luz quimeras
que se inclinan y aman
no es humano, no es dios
tampoco es demonio
sombra, de lo que fue
pero aún no es
versos, en silencio
dan a luz un ser humano
que es, ungido por un sueño,
por una sombra, Hyleon