395px

Infinitum est

Idi Bihotz

Infinitum est

Azken portura heldu naiz
ta inor ez dago zain kai zaharrean
atzean geratu dira
ilunabarreko ilusioak
munduan beste asko lez
itsutu egin nahi naute

Poeman nengoenean
murgildurik somatu ahal nuen bidea
eta bidezidor horretan
bizitza dena aurkitzen zintudan
ilusio ispiluek
ixildu egin nahi arren

Ezer ez da bide amaigabean
paradisu infernuan
askatasuna katez lotua
errautsa baino ez da

Aurkitu zaitzaket itsas ganduan
itsasgorenak bultzatua
higizina den azken izebergean
ilusio bera izango zinan
hamaika urte igaro arren
jardungo dut izozten sua
eta gauero ixiltasunean
jardungo dut sinesten zurengan

Ezer ez da bide amaigabean
paradisu infernuan
askatasuna katez lotua
errautsa baino ez da.

Infinitum est

Llego al último puerto
y nadie espera en el muelle viejo
se han quedado atrás
las ilusiones de la oscuridad
en un mundo tan distinto
quieren encerrarme

En el poema que escribí
podía sumergirme y encontrar el camino
y en ese camino
encontraba toda la vida
aunque los espejos de ilusión
quisieran silenciarme

Nada es eterno
el paraíso en el infierno
la libertad atada con cadenas
no es más que un susurro

Te encontraré en el mar profundo
empujado por las olas
en la última cima fría
aunque pasen mil años
seguiré apagando el fuego
y por la noche en silencio
seguiré creyendo en ti

Nada es eterno
el paraíso en el infierno
la libertad atada con cadenas
no es más que un susurro.

Escrita por: